บทที่ 47 นายแพทย์ทหารตะลึง: นี่เรียกว่าขุดติดมือมางั้นเหรอ?
“ผู้บังคับกองพันฮั่ว” เพียงสามคำนี้หลุดออกมา ทหารยามสองนายก็สบตากัน ปืนในมือแทบประคองไว้ไม่อยู่
ครอบครัวของผู้บังคับกองพันฮั่วอย่างนั้นหรือ?
ทั้งคู่มองกลุ่มคนประหลาดตรงหน้าแล้วงุนงงไปหมด
หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะสิ้นใจได้ทุกเมื่อ พาเด็กสามคน แบกถุงผ้าขาด ๆ หลายใบ มาปรากฏตัวกลางดึกในเขตฝึกเดินทัพอย่างนั้นหรือ?
ตอนนี้ภายในค่ายเริ่มมีความเคลื่อนไหวแล้ว ลำแสงจากไฟฉายหลายกระบอกส่ายไปมา เสียงฝีเท้าสับสนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
“เกิดอะไรขึ้น? ใครตะโกนอยู่ข้างนอก!” เสียงห้าวเย็นดังมา
ฮั่วอวิ๋นเจิงก้าวยาว ๆ เข้ามา อาศัยแสงไฟมองเห็นถูซานเหยาที่พิงลำต้นไม้ ร่างโงนเงนแทบทรงตัวไม่อยู่
รูม่านตาของชายหนุ่มหดวูบ
ป่าลึกห่างออกไปหลายสิบลี้ อุณหภูมิกลางคืนหนาวจนคนแข็งตายได้ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับพาเด็กที่ยังไม่ทันโตเต็มวัยมาถึงที่นี่งั้นหรือ?
ไม่รักชีวิตแล้วหรือไง!
ถูซานเหยาคำนวณระยะไว้แล้ว จงใจทำขาอ่อนลงอย่างแนบเนียน ก่อนร่างทั้งร่างจะร่วงไปทางฮั่วอวิ๋นเจิงราวกับใบไม้ปลิดปลิว ทั้งแม่นยำไร้ที่ติ
แผงอกอุ่นร้อนรับร่างของเธอไว้
พลังหยางบริสุทธิ์หลั่งไหลมาตามจุดสัมผัสระหว่างทั้งคู่ราวกับน้ำหลากที่เปิดประตูเขื่อน ทะลักเข้าสู่เส้นลมปราณที่แห้งผากอย่างบ้าคลั่ง
ถูซานเหยาสบายจนแทบถอนหายใจในใจ แต่ภายนอกยังคงหลับตาสนิท คิ้วขมวดน้อย ๆ ดูราวกับพร้อมจะสิ้นใจได้ทุกเมื่อ
“ฮั่วอวิ๋นเจิง...” เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับมีลมหายใจขาดห้วงเจืออยู่
กล้ามเนื้อทั่วร่างฮั่วอวิ๋นเจิงเกร็งแข็งราวแผ่นเหล็ก เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มแนบอก
“หลี่เจี้ยนกั๋ว! นายแพทย์ทหารหลี่อยู่ที่ไหน!” เขาหันไปตะโกนลั่นทางค่าย
เสี่ยวเป่าโยนถุงผ้าหนักอึ้งสองใบที่แบกอยู่บนไหล่ลงพื้นเสียงดังโครม แล้วนวดไหล่ที่ล้าเมื่อย
จ้าวกัง ผู้แทนทางการเมือง สวมเสื้อโค้ตบุนวมวิ่งออกมา พอเห็นสภาพตรงหน้า คางก็แทบหล่นถึงพื้น
“เหล่าฮั่ว นี่...นี่คือน้องสะใภ้หรือ? ทำไมถึงมาที่นี่ได้!”