ตอนที่ 48 คิดจะไล่ฉันไปหรือ? ผู้บัญชาการอนุมัติให้เป็น “ที่ปรึกษาทางการแพทย์” ด้วยตัวเอง
เถาเที่ยส่งเสียงครางต่ำในลำคอ ความโลภกับความหวาดกลัวกำลังฉุดดึงกันอยู่ในใจ
ทันใดนั้น กลิ่นหอมเย็นของพืชพรรณที่คุ้นเคยจนฝังลึกถึงกระดูกก็ลอยเข้าไปในจมูกของมัน
ต่อมา แรงกดดันจากเผ่าจิ้งจอกสายหนึ่งก็ระเบิดขึ้นในหัวของมันอย่างแผ่วเบา
“ไอ้แก่ ถ้าคิดว่าอายุยืนเกินไป ก็ลองเข้ามาใกล้ดูสิ มาดูกันว่าปืนในมือพวกทหารจะไวกว่า หรือชีวิตที่เหลืออยู่ครึ่งเดียวของแกจะทนทานกว่ากัน”
เป็นเสียงของถูซานเหยา
เถาเที่ยสะดุ้งไปทั้งตัว ดวงตาข้างเดียวที่เหลืออยู่เบิกกว้างขึ้นทันที
นังจิ้งจอกบ้าตัวนั้น!
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้!
แล้วยังแรงกดดันนี่อีก... ทำไมถึงรู้สึกว่าแข็งแกร่งกว่าตอนอยู่ในม่านพลังกั้นเสียอีก?
เถาเที่ยมองแสงทองแห่งบุญกุศลที่เจิดจ้าตรงกลางค่ายอย่างหวาดระแวง มันขบฟันอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะถอยกลับเข้าไปในภูเขาลึกอย่างเงียบเชียบ
กลิ่นเน่าเหม็นชวนคลื่นไส้จางหายไปในที่สุด
ถูซานเหยาดึงญาณกลับมา แล้วผ่อนลมหายใจอย่างคนหมดแรง
เสียงปืนด้านนอกก็หยุดลงเช่นกัน
จ้าวกังกล่าวว่า “เหล่าฮั่ว ฝูงหมาป่าถอยไปแล้ว เราฆ่าตัวที่ไม่รู้จักเจียมตัว ซึ่งพุ่งชนแนวป้องกันตายไปสองตัว ที่เหลือหนีเข้าป่าลึกกันหมด แปลกจริง เหมือนพวกมันถูกสัตว์ดุร้ายอะไรไล่มาอย่างนั้นแหละ”
“ในส่วนลึกของภูเขาต้าชิงมีทั้งหมีดำกับราชาหมูป่า เจอพวกมันเข้าก็ไม่แปลก” ฮั่วอวิ๋นเจิงเสียบปืนกลับเข้าซอง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว ทั้งสองก็กลับเข้าไปในกระโจมพยาบาล
“เอ่อ...” จ้าวกังมองเด็ก ๆ หลายคนแล้วกระแอมเบา ๆ
“เหล่าฮั่ว ในค่ายไม่มีกระโจมเหลือให้ใช้แล้วจริง ๆ ฝั่งคนเจ็บก็แน่นขนัดไปหมด”
“เด็กสามคนนี้ ฉันจะพาไปเบียดกันในกระโจมของคุณ ส่วนพี่สะใภ้...” จ้าวกังกะพริบตาส่งสัญญาณให้ฮั่วอวิ๋นเจิง
“เตียงพยาบาลนี่อาจจะแคบไปหน่อย แต่คุณขยับเบียด ๆ กันก็ยังพอนอนได้”
ขมับของฮั่วอวิ๋นเจิงกระตุกตุบ ๆ
“เหล่าจ้าว!”
“ฉันยังมีธุระ ต้องไปดูคนเจ็บก่อน!” จ้าวกังไม่สนใจคำพูดของเขา หันไปกวักมือเรียกเด็ก ๆ
“ไป ๆ ลุงจะพาไปกินมื้อดึก ฝ่ายส่งกำลังบำรุงเพิ่งย่างมันฝรั่งเสร็จ!”