นิ้วของคุณชายฉินอยู่ห่างจากปลายจมูกของฉีหยวนเพียงหนึ่งเซนติเมตร
ฉีหยวนได้กลิ่นบุหรี่ไฟฟ้ากลิ่นมิ้นต์ฉุนจัด
เขาไม่หลบ เปลือกตาหรี่ต่ำ สายตาจับอยู่ที่ข้อมือซ้าย
ลึกเข้าไปในสายรัดข้อมือ ตัวเลขสีเขียวกะพริบวูบหนึ่ง เปลี่ยนเป็น 82
“ฉันพูดกับแกอยู่นะ เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง” คุณชายฉินก้าวประชิดเข้ามา
ละอองน้ำลายกระเซ็นไปทั่วอากาศ
“เอี้ยนหนานซิง สายตาของคุณนี่แย่ลงทุกวันจริง ๆ ของแบบนี้มีสิทธิ์มายืนข้างคุณด้วยหรือ”
คุณชายฉินเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเอี้ยนหนานซิง
เอี้ยนหนานซิงถอยหลังไปครึ่งก้าว ส้นสูงกระแทกเข้ากับขอบกระบะต้นไม้
เธอปัดมือคุณชายฉินออกทันที ใบหน้าซีดคล้ำ
“ฉินเฟิ่น ให้เกียรติกันหน่อย”
เธอล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า นิ้วโป้งแตะอยู่บนหน้าจอ “ถ้ายังไม่ไสหัวไป ฉันจะเรียก รปภ. แล้วนะ”
“เรียก รปภ. งั้นหรือ ต่อให้เรียกเง็กเซียนฮ่องเต้มาก็ไม่มีประโยชน์!”
คุณชายฉินตวัดมือตบหลังโทรศัพท์
เสียงตบดัง “เพียะ” อื้ออึง
เอี้ยนหนานซิงถือโทรศัพท์ไว้ไม่มั่น มันปลิวหลุดมือ กระแทกพื้นถนนยางมะตอยโดยคว่ำหน้าจอลง เสียงกระจกแตกดังกรอบแกรบชัดเจน
ฉีหยวนก้มมองโทรศัพท์ที่หน้าจอแตกร้าวเป็นใยแมงมุม
นั่นเป็นโทรศัพท์ทำงานที่บริษัทจัดให้
ถ้าแจ้งทำของเสียหายก็ต้องถูกหักเงินเดือนอีก ไม่ก็ต้องเขียนรายงานสำนึกผิดให้ยาวกว่าเดิม
เขาถอนหายใจ งานเกาะผู้หญิงกินนี่ช่างลำบากจริง ๆ
คุณชายฉินเคี้ยวหมากฝรั่ง เอียงคอมองฉีหยวน
“เสียดายโทรศัพท์หรือไง ทำตัวจนกรอบ”
เขาล้วงธนบัตรสีแดงปึกหนึ่งออกจากกระเป๋าด้านในของสูท แล้วปาลงข้างเท้าฉีหยวน
ธนบัตรกระจายเกลื่อนพื้น
“เก็บขึ้นมา แล้วไสหัวไป” คุณชายฉินพ่นฟองหมากฝรั่งออกมา เป่าจนแตกดังแปะ
“คืนนี้เวลาของคุณเอี้ยน ฉันเหมาหมดแล้ว เอาเงินนี่ไปซื้อกระดูกแทะซะ”
เอี้ยนหนานซิงโกรธจนไหล่สั่น
เธอคว้าแขนเสื้อฉีหยวนแล้วกระตุกให้ถอยหลัง “อย่าไปสนใจเขา คนนี้มันบ้า พวกเราเข้าไปข้างในกัน”
ฉีหยวนไม่ขยับ
เท้าของเขาราวกับงอกราก ตรึงแน่นอยู่กับพื้นซีเมนต์
แสงไฟถนนทอดเงาของเขาให้ยาวเหยียด
เมื่อเห็นเช่นนั้น ความอดทนหยดสุดท้ายบนใบหน้าคุณชายฉินก็หมดลง
“ให้ดี ๆ ก็ไม่เอา” เขาถ่มน้ำลายลงพื้น
มือขวาชูขึ้นสูง ก่อนดีดนิ้วดังเป๊าะ
ฝั่งตรงข้ามถนน รถตู้จินเป่ยสีดำสองคันเปิดประตูด้านข้างครืนขึ้นพร้อมกัน
ชายฉกรรจ์สวมเสื้อกล้ามสีดำอีกแปดคนกรูกันลงมา
รวมกับอีกหกคนที่ลงจากรถปอร์เช่ ทั้งหมดสิบสี่คนล้อมบันไดทางเข้าไว้แน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง
ทุกคนตัดผมเกรียนเหมือนกันหมด รอยสักตรงลำคอปรากฏให้เห็นราง ๆ
ชายฉกรรจ์หัวหน้ากลุ่มชักกระบองเหล็กสีดำออกจากด้านหลังเอว
“ฟึ่บ!”
ข้อมือสะบัดหนึ่งครั้ง ท่อนเหล็กก็เด้งออกมาทีละปล้อง กลไกล็อกเข้าที่แน่นหนา
กระบองสิบสี่อันสะท้อนแสงเย็นเยียบใต้ไฟถนน
เอี้ยนหนานซิงชะงักหายใจ นิ้วจิกแขนฉีหยวนแน่น
เล็บของเธอกดทะลุเสื้อเชิ้ตลงไปในเนื้อเขา
ฉีหยวนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะท้านของเธอ
เย็นอยู่บ้าง
“ผู้ชายหักขาทั้งสองข้าง แล้วทุบฟันให้หมด” คุณชายฉินถอยไปยืนข้างประตูรถปอร์เช่
เขาจุดบุหรี่ สูดเข้าไปลึก ๆ แล้วชี้ไปทางเอี้ยนหนานซิง
“ผู้หญิงเชิญขึ้นรถ เบามือหน่อย อย่าทำให้คนสวยของฉันเจ็บ พรุ่งนี้ฉันยังต้องพาเธอไปสำนักทะเบียนสมรส”
บอดี้การ์ดเงียบงันพลางล้อมเข้ามา
รองเท้าหนังพื้นยางเหยียบเศษกระจก ส่งเสียงเสียดสีแสบหู
ฉีหยวนก้มศีรษะ สายตาทอดผ่านไหล่เอี้ยนหนานซิงไปยังธนบัตรที่กระจายเต็มพื้น
เดิมทีเขาแค่อยากทำงานเงียบ ๆ รับเงินเต็มวันสองร้อยหยวน
ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา
ทำไมถึงมีคนอยากมาหาที่ตายอยู่เรื่อยนะ
เขาล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกง เท้าขวาถอยหลังไปครึ่งก้าว
เป็นท่ายืนที่ผ่อนคลายอย่างยิ่ง
ทั่วร่างเต็มไปด้วยช่องโหว่
ทว่าสายรัดข้อมือสีดำบนข้อมือซ้ายกลับเริ่มร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว
ราวกับถ่านไฟที่แนบติดผิวหนัง
ตัวเลข 82 กระโดดขึ้นอีกครั้ง
83
84
สำนักงานใหญ่เน็ตมืด บังเกอร์ใต้ดินทางตอนเหนือของยุโรป
เสียงสัญญาณเตือนภัยทางอากาศแสบแก้วหูดังขึ้นกว่าเดิมอีกระดับ
พิกัดบนแผนที่ของจอใหญ่กลางห้องถูกขยายจนสุด
ภาพจากดาวเทียมกินพื้นที่ครึ่งขวาของจอภาพทั้งหมด
ภาพถ่ายความร้อนอินฟราเรดเผยให้เห็นว่าอุณหภูมิร่างกายของฉีหยวนกำลังพุ่งสูงขึ้นด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว
ชายฉกรรจ์สิบสี่คนถือกระบอง ล้อมชายหญิงคู่หนึ่งเอาไว้
ตัวเลขชีพจรทางซ้ายกระโดดขึ้นเป็น 85
“เขาจะลงมือแล้ว...” เจ้าหน้าที่ข่าวกรองผมทองพูดเสียงสั่น มือทั้งสองข้างกำขอบแผงควบคุมแน่น
ไฟแดงบนแผงควบคุมกะพริบรัว
ทานหลางเตะถังขยะโลหะตรงหน้าอย่างแรงจนล้มคว่ำ
ถังเปล่ากระแทกกำแพงดังสนั่น
“คนรับช่วงที่เซี่ยงไฮ้อยู่ไหน! ตายกลางทางไปแล้วหรือไง!”
เขาตะโกนใส่วิทยุสื่อสารอย่างบ้าคลั่ง น้ำลายกระเด็นใส่ไมโครโฟน
“ห้านาที!” พนักงานสื่อสารตะโกนผ่านช่องสัญญาณ น้ำเสียงเจือสะอื้น “นักฆ่าระดับเหรียญทองที่อยู่ใกล้ที่สุดยังต้องใช้เวลาอีกห้านาทีถึงจะไปถึง!”
ทานหลางคว้าคอเสื้อพนักงานสื่อสารแล้วกระชากยกขึ้น
“ห้านาทีพอให้เขาลบถนนเส้นนั้นออกจากโลกได้สามรอบ!”
“โทรหาเทพสงครามแห่งหัวเซีย เจ้าจ้าวอูจี! ให้เขาส่งเฮลิคอปเตอร์ไปเดี๋ยวนี้!”
ปราสาทเก่าในลอนดอน
เหล่าจินจ้องท่าเริ่มต้นที่คุ้นตาบนจอ สมองพลันอื้ออึง
เมื่อสามปีก่อน ฉีหยวนใช้ท่ายืนผ่อนคลายแบบนี้ชกทะลุรถถังหลักหนักคันหนึ่งด้วยหมัดเดียว
คุณชายรุ่นสองคนนั้นยังคงสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น โดยไม่รู้เลยว่ามัจจุราชวางเคียวพาดคอเขาแล้ว
“สมิธ!” เหล่าจินกรีดร้องใส่โทรศัพท์ เสียงเหมือนไก่ถูกบีบคอ
“ตัดสายเงินทุนทั้งหมดของตระกูลฉินเดี๋ยวนี้! ตอนนี้! ทันที! เดี๋ยวนี้!”
สมิธในห้องชุดที่วอลล์สตรีทกระหน่ำพิมพ์แป้นพิมพ์จนปลายนิ้วเลือดซิบ
ร่องแป้นพิมพ์เต็มไปด้วยไวน์แดงและเลือด
“ผมกำลังแฮ็กระบบธนาคารของพวกเขาอยู่! ต้องใช้เวลา!”
สมิธกัดริมฝีปากจนแตก
“ถ้าเขาชกออกไป เขตเศรษฐกิจของเซี่ยงไฮ้จะพังพินาศ! เงินของผมอยู่ที่นั่นทั้งหมด!”
ตัวเลขกระโดดขึ้นเป็น 86
สีแดงบนหน้าจอเข้มข้นข้นคลั่กราวกับกำลังจะหยดเป็นเลือด
อุณหภูมิในบังเกอร์ราวกับลดต่ำลงไปห้าองศา
เซี่ยงไฮ้ ใต้ตึกกลุ่มสิงไห่
บอดี้การ์ดหัวหน้ากลุ่มพุ่งมาถึงตรงหน้าฉีหยวนแล้ว
กระบองเหล็กแหวกอากาศมาพร้อมเสียงหวีด
ฟาดลงใส่เข่าซ้ายของฉีหยวนอย่างรุนแรง
นั่นเป็นการฟาดเพื่อหักขาข้างหนึ่งของเขา
เอี้ยนหนานซิงร้องอุทานสั้น ๆ หลับตาลงโดยไม่รู้ตัว
เธออยากดึงฉีหยวนให้ถอยหลัง แต่กลับดึงเขาไม่ขยับเลย
ฉีหยวนไม่หลับตา
เขาไม่เพียงไม่หลบ แม้แต่มือซ้ายก็ยังไม่ดึงออกจากกระเป๋ากางเกง
เขาเพียงบิดคอเล็กน้อย
กระดูกต้นคอส่งเสียงกรอบแกรบต่อเนื่อง
ราวกับเมล็ดถั่วคั่วแตกเป๊าะแป๊ะ
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นสนิมเหล็กจากกระบอง
รวมถึงกลิ่นเหงื่อเหม็นฉุนจากตัวบอดี้การ์ด
ทรวงอกของฉีหยวนยุบขยายลึก ๆ หนึ่งครั้ง
เขาเตรียมขยับเส้นเอ็นกระดูกสักหน่อย
ไม่ได้ฆ่าคนมาสามปีแล้ว
อาจควบคุมแรงได้ไม่ดีนัก
เขาคิดว่าเมื่อชกหมัดนี้ออกไป ร่างท่อนบนครึ่งหนึ่งของชายฉกรรจ์ตรงหน้าคงกลายเป็นละอองเลือด
แถมรถปอร์เช่ที่อยู่ข้างหลังก็จะถูกคลื่นอากาศซัดพลิกคว่ำไปด้วย
ส่วนคุณชายฉินที่กำลังสูบบุหรี่อยู่คนนั้น
อวัยวะภายในทั้งหมดคงแหลกละเอียด
เขาชักแขนขวาออกมา
นิ้วทั้งห้าค่อย ๆ กำแน่น ข้อนิ้วซีดขาว
เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนขึ้นทีละเส้น ราวกับไส้เดือนขดตัว
สายรัดข้อมือวัดชีพจรส่งเสียง “ติ๊ด” ยาวขึ้นมาครั้งหนึ่ง
ตัวเลขกะพริบ
88!
หน้าจอถ่ายทอดสดของเน็ตมืด เบื้องหน้าทหารรับจ้างนับแสนคน ทุกคนสูดหายใจเฮือกพร้อมกัน
บังเกอร์ใต้ดินทั้งแห่งจมลงสู่ความเงียบงันราวกับความตาย
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังหมัดที่กำแน่นนั้น
ดวงตาทานหลางแทบถลนออกจากเบ้า เขากัดฟันกรอดแน่น
เหล่าจินทิ้งไม้เท้าแล้วทรุดนั่งลงกับพื้น
สมิธต่อยจอคอมพิวเตอร์แตก เศษแก้วปักเข้าเนื้อ
ในชั่วขณะที่ฉีหยวนดึงแขนขวาไปด้านหลัง เตรียมชกหมัดเดียวระเบิดหัวสุนัขของคุณชายฉิน
ลำโพงกระจายเสียงในบังเกอร์ก็ส่งเสียงคำรามเกรี้ยวกราดของเหล่าผู้ทรงอำนาจหลายสิบคนออกมา
“หยุดเขาไว้! ห้ามเทพหยวนชกออกไปเด็ดขาด!”