ทุกคนเห็นท่าทางเหมือนตาเฒ่าหลินกำลังจะโกรธจนเป็นลม ต่างก็รีบกรูกันเข้าไปช่วยพยุง พร้อมกล่าวโทษและด่าทอพ่อลูกบ้านสามว่าอกตัญญู
“เหล่าซาน! ไอ้ลูกอกตัญญู อยากให้พ่อโมโหจนตายถึงจะพอใจหรือ?”
หญิงชราแซ่หลินยกมือเช็ดน้ำตา แล้วคร่ำครวญออกมา
“น้องสาม นี่เจ้ากับลูกสาวตกลงกันไว้ก่อนแล้วใช่ไหม ถึงได้ก่อเรื่องขอแยกบ้าน?”
หลินเฉิงไป๋ ลูกชายคนโต มองแผนของบ้านสามออก เขาเข้าไปพยุงตาเฒ่าหลินที่ดูเหมือนใกล้จะเป็นลมเต็มที ก่อนจะถลึงตามองพ่อลูกบ้านสามแล้วตวาด
แม้แต่หยางซื่อก็จงใจเดินเข้าไปหมายจะผลักหลินเยวี่ยอวิ๋นเต็มแรง อยากฉวยโอกาสข่วนใบหน้าจิ้งจอกของนางให้เสียโฉม จะได้ไม่ต้องปล่อยให้เด็กสาวบ้านสามมาขัดขวางชะตาของลูกสาวตน
หยางซื่อเชื่อคำทำนายของอาจารย์ผู้หนึ่งก่อนหน้านี้อย่างสนิทใจ ว่าในอนาคตตระกูลหลินจะมีฮูหยินผู้สูงศักดิ์คนหนึ่ง ซึ่งเกิดในฤดูใบไม้ผลิ
ในบรรดาหญิงสาวของตระกูลหลิน มีเพียงลูกสาวบ้านใหญ่ของนางกับหลินเยวี่ยอวิ๋นแห่งบ้านสามเท่านั้นที่เกิดในฤดูใบไม้ผลิ
หยางซื่อคิดว่า ขอเพียงกำจัดความเป็นไปได้ที่ลูกสาวบ้านสามจะได้แต่งงานเข้าตระกูลสูงศักดิ์ ก็จะไม่มีใครขวางชะตาฮูหยินสูงศักดิ์ของลูกสาวนางได้อีก
หลินเยวี่ยอวิ๋นเห็นแววตาเหี้ยมเกรียมที่วูบผ่านของอีกฝ่ายซึ่งจ้องมาทางตนตั้งนานแล้ว จึงระวังตัวไว้ก่อน
ตอนหยางซื่อพุ่งเข้ามาหมายจะผลักนางเต็มแรง หลินเยวี่ยอวิ๋นก็พลิ้วตัวหลบได้อย่างคล่องแคล่ว
หยางซื่อออกแรงทั้งหมดหมายจะเล่นงานหลินเยวี่ยอวิ๋น แต่กลับพุ่งไปโดนตาเฒ่าหลินเข้าเต็ม ๆ
ได้ยินเพียงตาเฒ่าหลินร้อง “โอ๊ย...”
จากนั้นก็ “ตุ้บ!” ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น ส่งเสียงโอดครวญ
พอหยางซื่อรู้ว่าคนที่ตนผลักคือพ่อตาของตัวเอง ก็ชะงักด้วยความตกใจ รีบหลบไปอยู่หลังหลินเฉิงไป๋สามีของตน แล้วเอ่ยขอโทษ