หยางซื่อร้อง “อ๊าก!” ก่อนพุ่งเข้าใส่หวังซื่อ หมายจะตบหน้าสักหลายฉาด
ใครใช้ให้อีกฝ่ายพูดจาเหน็บแนมนางเล่า?
แต่หวังซื่อก็ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาตีฝ่ายเดียวเสียเมื่อไร นางไม่มีทางปล่อยให้ถูกตบโดยไม่ตอบโต้หรอก!
จากนั้นพี่สะใภ้กับน้องสะใภ้ก็เข้าตะลุมบอนกัน
หยางซื่อแห่งบ้านใหญ่กำลังหวาดกลัวและโกรธแค้นจนไม่รู้จะไประบายที่ไหน เพราะลูกสาวหายตัวไปอยู่แล้ว
พอดีมีคนเข้ามายั่วโมโหนางถึงที่ แล้วจะไม่ให้ลงมือสั่งสอนอีกฝ่ายเพื่อระบายอารมณ์สักหน่อยได้อย่างไร?!
เมื่อหวังซื่อแห่งบ้านรองเห็นเช่นนั้น ก็ยิ่งโกรธหนักกว่าเดิม
หวังซื่อคิดว่าคนใช้แรงงานทั้งหมดของบ้านสามถูกแยกออกไปแล้ว
ต่อไปหยางซื่อคงอาศัยว่าตนเป็นสะใภ้บ้านใหญ่
ทั้งยังเป็นบ้านที่พ่อสามีคอยปกป้องมากที่สุด คงคิดจะใช้แม่ลูกบ้านรองอย่างพวกนางทำงานรับใช้
แม้แต่ต้มอาหารเย็น ก่อไฟ หรือเด็ดผัก ก็ใช้สาวใช้บ้านสามไม่ได้อีกแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น บ้านสามยังมีกลิ่นหอมของอาหารเย็นลอยออกมาแล้วด้วย
ส่วนทางนี้นางกลับต้องหิวโหยทำอาหารให้คนทั้งบ้านหรือ?
นางเองก็รู้สึกคับแค้นและไม่เป็นธรรม ในใจก็มีความขุ่นเคืองอยู่เหมือนกัน
หยางซื่อดันเข้ามาหาพอดี เช่นนั้นก็สู้กันเลยสิ? จะได้เอานางมาเป็นที่ระบายอารมณ์พอดี
ทั้งสองจึงตะลุมบอนกัน ดึงผมกันไปมา แถมยังใช้มือหยิกตามจุดลับของอีกฝ่ายไปด้วย
ไม่มีใครยอมปล่อยอีกฝ่ายไปง่าย ๆ
ไม่นานนัก เสื้อผ้าของทั้งคู่ก็ยับยุ่ง ผมเผ้าถูกอีกฝ่ายดึงจนฟูเหมือนรังไก่
หวังซื่อตะโกนว่า
“ลูกสาวบ้านเจ้าหายไปแล้วเกี่ยวอะไรกับข้า?! อ๊าก... นางแพศยา ข้าจะหยิกเจ้าให้ได้!”