หากมีคนจากหมู่บ้านตระกูลหยางมาถามว่าหลินเยวี่ยหรงไปไหน
ก็ให้บอกไปว่าตระกูลหลินผู้เฒ่าจัดการให้นางแต่งงานไปอยู่ในอำเภอแล้ว ตอนนี้ไม่อยู่บ้านก็เป็นเรื่องปกติ
ส่วนข่าวลืออะไรในหมู่บ้านเมื่อถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องไปสนใจ
คนในบ้านของเราแค่ตั้งสติไว้ อย่าเก็บมาใส่ใจก็พอ
ห้ามพูดเด็ดขาดว่านางถูกขายเข้าเรือนคณิกา ทุกคนในตระกูลหลินที่รู้เรื่องต่างจดจำคำพูดเหล่านี้ไว้ทีละคน
สิ่งที่คนตระกูลหลินยังไม่รู้ก็คือ สถานที่ที่พวกเขาแต่งขึ้นมา ตอนนี้กลับเดาถูกจริง ๆ
คืนนั้น นอกจากครอบครัวสามแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนหลับไม่สนิท
ทางด้านห้องของสามีภรรยาตระกูลหลินผู้เฒ่า
“ตาเฒ่า ข้าว่า...หรือเราจะแยกครอบครัวใหญ่กับครอบครัวรองออกไป ให้พวกเขาอยู่กันเองดีไหม?!”
หญิงชราแซ่หลินพูดด้วยน้ำเสียงหม่นหมองและกังวลเล็กน้อย
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรน่ะ? จะแยกครอบครัวอะไรกัน? ห้ามแยกอีกเด็ดขาด”
“ข้าเองยังคิดว่าไม่ควรแยกครอบครัวสามออกไปด้วยซ้ำ นี่ยังจะเสนอให้แยกครอบครัวรองออกไปอีกหรือ?”
“ยายแก่ เจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่?!”
“ถ้าครอบครัวรองแยกออกไปด้วย แล้วที่นาของครอบครัวใหญ่ที่เหลืออยู่ ใครจะทำนา? พึ่งข้าหรือไง?!”
“ลูกชายคนโตไหล่ก็แบกของไม่ไหว มือก็ยกของไม่ขึ้น เจ้ายังหวังให้เขาลงนาไปทำงานหรือ?!”
พอตาเฒ่าหลินได้ยิน หนวดก็กระดิกด้วยความโมโห รีบเอ็ดหญิงชราแซ่หลินทันที
“อีกอย่าง ที่บ้านยังมีนาอีกตั้งมากที่ใกล้จะเก็บเกี่ยวแล้ว ถ้าแยกครอบครัวกัน...”
“ถึงตอนนั้นใครจะลงนาไปเก็บเกี่ยวกับเจ้า?!”