เซียวอวี้เข้ารับตำแหน่งผู้บัญชาการได้อย่างราบรื่นตั้งแต่วันแรก
อีกทั้งยังยึดกระโจมของรองผู้บัญชาการซึ่งตั้งอยู่กลางค่ายทหารมาเป็นของตน
ส่วนจ้าวฮวาสง รองผู้บัญชาการคนเดิม ก็ย้ายไปหาที่ตั้งกระโจมแห่งใหม่
ทหารหนุ่มเลือดร้อนบางคนเห็นว่าเขาสวมหน้ากากสีเงินปิดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง จึงมองไม่เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูจากรูปร่างแล้ว เขาก็เป็นเพียงชายหนุ่มอายุราวสิบกว่าถึงยี่สิบปีเท่านั้น
ทหารเก๋าเกม หรือพวกนายกองร้อยกับนายกองพัน ต่างก็ไม่ค่อยยอมรับเขานัก
พวกเขาคิดว่าเซียวอวี้เป็นเพียงคุณชายผู้สูงศักดิ์จากเมืองหลวงที่อาศัยภูมิหลังครอบครัวเข้ามาปะปนอยู่ในกองทัพเท่านั้น
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะออกรบเป็นหรือเปล่า!
บางคนถึงกับไม่พอใจ อยากท้าประลองฝีมือกับเซียวอวี้โดยตรง
“ท่านผู้บัญชาการเซียว! ไม่ทราบว่าข้าน้อยจะมีเกียรติได้ประลองกับท่านสักครั้งหรือไม่?”
นายกองพันผู้หนึ่งนามว่าจูเปียวเอ่ยถาม
“ฮึ ไม่จำเป็นต้องให้เจ้านายของข้าลงมือเอง ข้าจะประลองกับเจ้า”
อันอี ผู้ติดตามคนสนิทและองครักษ์ลับของเซียวอวี้ ก้าวออกมาพูด
“เอ่อ...ได้ เชิญ” จูเปียวไม่แน่ใจในฝีมือของอีกฝ่ายนัก แต่ก็ยังยกมือเชื้อเชิญอย่างสุภาพ
จากนั้นทั้งสองก็เข้าไปยืนประจันหน้ากันกลางวงล้อมของเหล่าทหาร ก่อนจะเริ่มต่อสู้ประชิดตัวด้วยหมัดเท้า...
เสียงโห่ร้องของเหล่าทหารดังคลอไปกับเสียงต่อสู้
ท้ายที่สุด องครักษ์ลับคนสนิทของเซียวอวี้ก็จงใจออมมือ หลังประมือกันไม่กี่กระบวนท่าก็เอาชนะได้อย่างง่ายดาย