หลินเยวี่ยอวิ๋นหยิบแส้มาฟาดก้นล่อ พอมันเจ็บก็ร้อง
“ฮี้ ๆ...”
แล้ววิ่งต๊อกแต๊กออกไปทันที—
ตอนที่หลินเยวี่ยอวิ๋นขับเกวียนล่อมุ่งหน้าไปทางปากหมู่บ้าน
ชาวบ้านไม่น้อยต่างเห็นภาพนางขับเกวียนล่อ
ย่อมมีทั้งคนอิจฉาและคนริษยา
ส่วนคนที่อิจฉานั้นไม่ต้องพูดถึง เพราะมีอยู่มากที่สุด
คนที่ริษยา นอกจากบ้านตระกูลหลินเก่า
ที่ทนเห็นบ้านสามที่แยกออกมาใช้ชีวิตสุขสบายกว่าบ้านเดิมไม่ได้แล้ว
ก็ยังมีคนตระกูลซุนด้วย
ในสายตาของคนตระกูลซุน เงินครึ่งหนึ่งที่หลินเยวี่ยอวิ๋นใช้ซื้อล่อ
ล้วนมาจากเงินชดเชยที่เอาไปจากบ้านพวกตน
ตอนหลินเยวี่ยอวิ๋นขับเกวียนล่อผ่านหน้าบ้านตระกูลซุนไปต๊อกแต๊ก
พอดีเวลานั้นซุนเจาตี้อยู่ในลานบ้าน
เมื่อนางเห็นชัดว่าคนขับเกวียนล่อคือหลินเยวี่ยอวิ๋น
ตัวนางเองก็ยังงุนงงอยู่บ้าง
ซุนเจาตี้คิดด้วยความประหลาดใจและสงสัยว่า
“พี่สาวข้าบอกว่าล่อกินหญ้ามัดไหนก่อนก็ได้ไม่ใช่หรือ?!”
“หญ้าพิษพวกนั้น... มากพอจะฆ่าล่อสักตัวได้เลยไม่ใช่หรือ?!”
“หรือว่าข้าใส่ไปน้อยเกินไป?!”
“หรือว่า... พวกนางไม่ได้เอาหญ้าพิษให้ล่อกิน?!”
“ล่อของบ้านสามตระกูลหลินถึงได้ไม่เป็นอะไร?!”
แม้แต่ซุนเสี่ยวเถาก็ไม่รู้ว่า
เวลานี้ในใจซุนเจาตี้เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมาความคิดหนึ่ง!
ต่อมาความคิดชั่วร้ายนั้นเกือบจะถูกนางทำให้เป็นจริงแล้ว
หนึ่งเค่อให้หลัง หลินเยวี่ยอวิ๋นก็ขับเกวียนล่อพาพ่อแม่และน้อง ๆ เข้าเมืองไปพร้อมกัน
เมื่อมาถึงซุ้มประตูเมือง นางเหยาซื่อก็เรียกให้หยุดเกวียน ก่อนกระโดดลงจากเกวียน
หลังจากกำชับให้พวกนางระวังตัวแล้ว
นางก็ไปนั่งเกวียนล่อของคนอื่นเพื่อเดินทางต่อไปยังอำเภอทันที