จากนั้น สวี่จื้อเซี่ยนก็กล่าวเสียงเย็นว่า
“ถ้าเช่นนั้น...เจ้ามีหลักฐานพิสูจน์หรือไม่ว่าเป็นคนวางยาในน้ำของบ้านสามตระกูลหลิน? แล้วตระกูลซุนเป็นคนสั่งให้เจ้าทำหรือ?!”
“ถ้าตอบไม่ได้ก็ต้องโดนโบยนะ!”
หลิวโก่วเซิ่งพลันนิ่งงัน เขาไม่มีหลักฐานเพียงพอจะพิสูจน์เรื่องนี้เลย!
เรื่องที่เขากับแม่สื่อซุนวางแผนกัน ล้วนไม่ให้คนอื่นเข้ามายุ่ง คราวนี้แย่แล้ว
ขณะที่หลิวโก่วเซิ่งกำลังจะยอมรับชะตากรรมอย่างไม่เต็มใจ
หลิวเสี่ยวเฉ่า ลูกสาววัยเพียง 3 ขวบของเขาก็ยืนขึ้นอย่างกล้าหาญอีกครั้ง
มือน้อยสั่นเทาชี้ไปยังแม่สื่อซุน เสียงเล็กๆ ยังสะอื้นด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะพูดว่า
“เป็นนางเจ้าค่ะ! นางมาบ้านเราหลายครั้งแล้ว”
“ครั้งหนึ่งข้าได้ยินนางพูดกับท่านพ่อว่า จะหามารดาเล็กคนใหม่มาให้ข้า”
“ข้ายังเห็นนางมอบห่อยาเล็กๆ สองห่อให้ท่านพ่อ แล้วบอกให้ท่านพ่อไปวางยาในน้ำของบ้านคนอื่นด้วย”
“พอได้ยินแล้ว ข้าก็วิ่งไปบอกท่านย่า”
“ท่านย่าบอกว่าอย่าไปยุ่งเรื่องของผู้ใหญ่”
“ท่านย่ายังบอกว่า พอท่านพ่อทำเรื่องสำเร็จ ก็จะหามารดาเล็กที่รักข้ากลับมาให้”
“แล้วข้าก็จะได้กินเนื้อทุกวัน”
“เสี่ยวเฉ่าไม่ได้กินเนื้อมานานมากแล้ว”
“เสี่ยวเฉ่าอยากกินเนื้อมากเหมือนกัน เพราะฉะนั้นข้าจึงเชื่อฟังท่านย่า ไม่ได้วิ่งไปบอกใครว่าท่านพ่อจะทำเรื่องไม่ดี”
“ก็เพื่อหามารดาเล็กมาให้เสี่ยวเฉ่า ฮือๆๆ...”
พอได้ยินเช่นนั้น ผู้คนที่มุงดูอยู่ก็พากันวิพากษ์วิจารณ์เสียงดัง
“ดูท่าแม่ของหลิวโก่วเซิ่งก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกันนี่!” ชายวัยกลางคนที่ยืนมุงดูเอ่ยขึ้น
“นั่นสิ ปล่อยให้ลูกชายตัวเองไปทำเรื่องเลวร้ายเช่นนั้นได้อย่างไร” หญิงวัยกลางคนที่ยืนมุงดูรับคำ