หลินเฉิงเฟิงฟังแล้วมุมปากกระตุก อดคิดในใจไม่ได้ว่า
“ดูท่าลูกสาวบ้านเราจะเจ้าเล่ห์อยู่เหมือนกันนะเนี่ย?!”
“กับดักหนู?! เจ้า...วางไว้กี่อัน?!” หลินเฉิงเฟิงถามออกไป
“ไม่มากหรอก สี่ห้าก็เท่านั้น?!”
“ข้ายังคิดว่าวางน้อยไปเสียอีก?!”
หลินเฉิงเฟิง “...”
“อืม...ไม่รู้ว่าโจรคนนั้นจะเหยียบเข้าหรือเปล่า?!”
หลินเยวี่ยอวิ๋นยกมือขึ้นลูบคาง เม้มปากแล้วกล่าว
“ลูกสาวข้าเก่งจริง ๆ! ยอดเยี่ยม!”
หลินเฉิงเฟิงยกนิ้วโป้งให้ลูกสาวคนโต ยิ้มกว้างราวกับว่าโจรคนนั้นเหยียบกับดักหนูที่ลูกสาววางไว้แล้ว พลางกล่าวว่า
“แบบนี้...จะโหดร้ายเกินไปหรือเปล่า?!”
เหยาซื่อมองพ่อลูกคู่เจ้าเล่ห์แล้วกล่าว
“ท่านแม่ ข้าว่าพี่ทำถูกแล้ว ใครใช้ให้คนนั้นมาขโมยข้าวบ้านเราเล่า! เหยียบเข้าก็สมควรแล้ว” หลินเยวี่ยจิ่วพูดอย่างขุ่นเคือง
“ถ้าอย่างนั้น...ก็ได้ แต่ขออย่าให้ถึงกับมีคนตายก็แล้วกัน” เหยาซื่อกล่าวอย่างเป็นห่วง
“วางใจเถอะท่านแม่ ไม่เป็นไรหรอก”
“ท่านลุงใหญ่แสนดีของเราก็เคยเหยียบกับดักหนูไม่ใช่หรือ?”
“ยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย” หลินเยวี่ยอวิ๋นกล่าว
พอพูดจบ หลินเหล่าซานที่กำลังดื่มน้ำก็สำลักจนไอออกมาหลายครั้ง
จากนั้นทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
เหยาซื่อยังถามหลินเยวี่ยอวิ๋นเรื่องที่นางกับสามีกลับหมู่บ้านวันนี้ แล้วพบยายอวี๋ ซึ่งเล่าเรื่องที่หลินเยวี่ยอวิ๋นไปอาละวาดที่บ้านตระกูลหลินให้ฟัง
เรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่?