หลังส่งสามีภรรยาสองคู่ที่มาขอยืมเงินกลับไป หลินเฉิงเฟิง บิดาของหลินเยวี่ยอวิ๋น ก็หยิบไม้ท่อนใหญ่จากข้างกำแพงลานบ้าน แล้วออกไปดูนาข้าวของตน
ตำแหน่งคร่าว ๆ ของกับดักหนูที่วางไว้ในนาข้าว ลูกสาวของเขาบอกไว้แล้ว
ในลานบ้านเหลือเพียงสามแม่ลูกสกุลหลินกับน้องชายคนเล็กที่ค่อย ๆ ตักน้ำล้างหน้าล้างตากันอยู่
หลินเยวี่ยอวิ๋นได้ยินจากเหยาซื่อ มารดาของนางว่า พ่อราคาถูกของนางออกไปที่นาข้าวแล้ว
คงอยากลองดูว่าจะจับหัวขโมยได้หรือไม่กระมัง?!
ที่จริงหลินเยวี่ยอวิ๋นเองก็ตื่นเต้นสุด ๆ!
เรื่องจับขโมยแบบนี้ จะขาดนางไปได้อย่างไรล่ะ?!
ข้าวในนาหนึ่งหมู่ที่บ้านหลินเยวี่ยอวิ๋นได้รับแบ่งมา ถูกคนลอบเกี่ยวไปเมื่อคืนก่อน
หลังจากรู้เรื่อง นางก็ไม่ได้เลือกทำให้เป็นเรื่องใหญ่
หัวขโมยคนนั้นคืนนี้อาจฉวยโอกาสกลับมาขโมยอีกก็ได้
อย่างไรเสีย พ่อแม่ของนางกลับหมู่บ้านมาแล้ว คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านก็เห็นกันหมด
แค่ลองคิดดูสักหน่อย ก็เดาได้ว่าข้าวในนาบ้านนางคงถูกเก็บเกี่ยวในอีกวันสองวันนี้
หลินเยวี่ยอวิ๋นเชื่อว่าอีกฝ่ายจะต้องเสี่ยงกลับมาขโมยข้าวอีกครั้งในคืนนี้แน่
ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องของบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านที่จุดตะเกียงน้ำมันไว้
“เฮ้อ?! ท่านพี่ว่า คืนนี้ข้าควรลงมืออีกดีไหม?!”
“พรุ่งนี้พวกเขาคงรีบจัดการเก็บเกี่ยวข้าวฤดูใบไม้ร่วงกันแล้วกระมัง?!”
“ถึงตอนนั้น...พวกเราก็ไม่มีอะไรให้ฉวยประโยชน์แล้ว” หญิงวัยกลางคนผู้เป็นภรรยากล่าว
“นี่...แน่ใจหรือว่านังเด็กนั่นไม่รู้ว่าข้าวในนาบ้านถูกคนเกี่ยวไปแล้ว?!” ชายวัยกลางคนผู้เป็นสามีถามอย่างสงสัย