“พี่ พวกเรากินเกี๊ยวกันหมดแล้ว พี่ต้มไว้ตั้งแต่เช้า เมื่อครู่นี้เพิ่งกินเสร็จเอง”
“พี่ แล้วพี่กินหรือยัง?!”
หลินเยวี่ยจิ่วยิ้มรับขนมเต็มจานที่หลินเยวี่ยอวิ๋นยื่นมาให้ ดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะเรียกน้องชายอย่างร่าเริงให้เตรียมกิน
“พี่~! ท่านก็ทานด้วยสิ” หลินเยวี่ยจิ่วหยิบขนมชิ้นหนึ่งส่งเข้าปากหลินเยวี่ยอวิ๋นก่อน แล้วเอ่ยขึ้น
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินเยวี่ยอวิ๋นก็ทั้งปลื้มใจและปวดใจ จึงอ้าปากรับขนมที่น้องสาวป้อน พร้อมบอกว่าตนกินมาแล้ว
ขนมพวกนี้ซื้อกลับมาให้พี่น้องทั้งสองกิน
พรุ่งนี้จะพาพวกนางไปตั้งแผงขายน้ำพะโล้ที่ตลาดในเมือง แล้วซื้อของด้วย
พี่น้องทั้งสองดีใจจนแทบกระโดดตัวลอย
หลินเยวี่ยจิ่วกับน้องชายกินขนมหมดจานอย่างรวดเร็ว เมื่อรู้ว่าตนช่วยพี่สาวคนโตไม่ได้ จึงแยกย้ายกันไปเดินย่อยอาหาร
ไม่นาน น้ำพะโล้ที่หลินเยวี่ยอวิ๋นทำก็เสร็จเรียบร้อย พอเห็นว่าจวนจะถึงยามเซินแล้ว
หลินเยวี่ยอวิ๋นจึงอาศัยตะกร้าสะพายบังสายตา หยิบหมูที่ซื้อมาเมื่อเช้าออกจากมิติ แล้วทำหมูตุ๋นซีอิ๊วกับแกงผักกาดขาวใส่หมู
เวลานั้น พี่น้องทั้งสามเพิ่งกินมื้อเย็นอิ่มได้ไม่นาน ก็เห็นคนจากบ้านเก่ามาหา ไม่ได้มาแค่หนึ่งหรือสองคน แต่ยกกันมาทั้งกลุ่มอย่างเอาเรื่อง
หลินเยวี่ยอวิ๋นเห็นแล้วอดขมวดคิ้วคิดไม่ได้ว่า
“หรือคนบ้านเก่าจะมาหาเรื่องกันนะ?!”
“มาทวงเงิน 20 ตำลึงของฉันเหรอ?! หึ ๆ อยากได้เงินฉันจนรอข้ามคืนไม่ไหวเลยหรือไง?!”
เห็นตากับยายของร่างเดิมพาครอบครัวของลุงใหญ่กับครอบครัวของลุงรองมาด้วย ทั้งยังมีหลินเยวี่ยฮุยที่ใช้ไม้เท้าค้ำยันเดินกะเผลกตามมาทีละก้าว ลูกชายคนเล็กของบ้านลุงใหญ่ก็เบียดเข้ามา ส่วนลูกสาวสองคนกับลูกชายหนึ่งคนของบ้านลุงรองก็เดินตามเข้ามาด้วย