หญิงชราแซ่หลินเองก็ไม่อยากทะเลาะกับตาเฒ่าหลินต่อหน้าลูกหลานของตน
เพียงแต่ไม่อยากสนใจคำพูดไร้สาระที่ตาเฒ่าหลินพร่ำต่อหน้าเพื่อกลบเกลื่อนอีกแล้ว
หญิงชราแซ่หลินถึงกับคิดว่า เหตุใดคนอื่นถึงไม่เอาข่าวลือของคนอื่นไปพูดกันบ้าง แต่กลับต้องเป็นสามีของนางกับสะใภ้คนโตของบ้านนางด้วย?
เมื่อลองนึกย้อนดู ตอนที่ลูกชายคนโตของนางแต่งหยางซื่อเข้าบ้าน ดูเหมือนตาเฒ่าหลินจะเป็นคนตัดสินใจเอง พูดแต่ว่าหยางต้าเหนียงแห่งหมู่บ้านตระกูลหยางนั้นดี แต่งเข้ามาแล้วจะให้กำเนิดหลานชายคนโตตัวอ้วนจ้ำม่ำได้แน่นอน
ทำให้หลินเฉิงไป๋ ลูกชายคนโตที่เดิมหมายตาหญิงสาวคนหนึ่งในหมู่บ้านตระกูลหวังไว้ เลิกคิดจะแต่งงานกับหญิงสาวจากหมู่บ้านนั้น แล้วเชื่อฟังคำตาเฒ่าหลิน เปลี่ยนไปแต่งหยางซื่อเข้าบ้านแทน
พอมาคิดดูตอนนี้ หญิงชราแซ่หลินก็ยิ่งรู้สึกว่าสามีของนางอาจจะหมายตาหยางซื่อจริง ๆ ไม่แน่ว่าทั้งสองอาจมีอะไรกันก็ได้?
ยิ่งไปกว่านั้น ในวันที่พ่อลูกบ้านสามทะเลาะกันเรื่องแยกบ้าน สามีของนางก็ยังช่วยปกป้องหยางซื่อด้วย
นางเห็นกับตาชัด ๆ ว่าสามีถูกหยางซื่อผลักจนล้มลงกับพื้น แต่กลับบอกว่าเป็นลูกสาวบ้านสามผลักเขา?
ตอนแรกหญิงชราแซ่หลินยังคิดว่าสามีมีแผนแยบยลอะไรอีก ถึงได้จงใจพูดแบบนั้น
แต่ตอนนี้นางไม่คิดเช่นนั้นแล้ว
ต้องบอกว่านี่เป็นความเข้าใจผิดที่งดงามจริง ๆ!
เพราะเรื่องนี้ ต่อไปหญิงชราแซ่หลินก็จะไม่ร่วมมือกับตาเฒ่าหลินทำเรื่องเลวร้ายอีก ไม่เชื่อฟังเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขทุกเรื่องอีกต่อไป
เรื่องนี้ยังช่วยไม่ให้นางลากหวังซื่อจากบ้านสองไปร่วมมือกับตาเฒ่าหลินและบ้านใหญ่ คอยหาเรื่องพี่น้องบ้านสามอีกด้วย