ทุกคนต่างมองหลินเยวี่ยอวิ๋นที่กำลังบังคับรถล่อด้วยความอิจฉา บนรถยังมีข้าวของที่นางซื้อมาเต็มไปหมด รถล่อแล่นผ่านหน้าพวกเขาไป
ระหว่างหลินเยวี่ยอวิ๋นบังคับรถล่อกลับหมู่บ้าน นางเห็นแม่ของหวังเอ้อร์หยา เพื่อนบ้านข้างเรือน กำลังแบกตะกร้าใบหนึ่งอยู่ ส่วนหวังต้าหยา พี่สาวคนโตของหวังเอ้อร์ยา ก็อยู่ข้าง ๆ ด้วย แม่ลูกก้มหน้าเดินกลับหมู่บ้าน
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินเยวี่ยอวิ๋นก็ร้อง “หยุด...” ก่อนจะดึงบังเหียนให้รถล่อของตนจอดลงตรงหน้าทั้งสอง นางยิ้มมองพวกเขาแล้วเอ่ยว่า
“ท่านป้าหวัง! พี่ต้าหยา! บังเอิญจริง ๆ พวกท่านไปซื้อของที่ตลาดมาเหมือนกันหรือเจ้าคะ?”
ภรรยาของหวังไหล หรือก็คือแม่ของหวังเอ้อร์หยา เห็นดังนั้นก็ยิ้มพลางกล่าวว่า
“คุณหนูตระกูลหลิน! เป็นเจ้าหรือนี่ บังเอิญจริง ๆ!”
หลินเยวี่ยอวิ๋นยิ้มแล้วว่า
“ใช่แล้ว มาเถิด พวกท่านสองคนรีบขึ้นรถล่อมาเร็วเข้า!”
“พอดีข้าจะให้พวกท่านนั่งไปด้วยฟรี ๆ ฮี่ ๆ!”
พูดจบ หลินเยวี่ยอวิ๋นก็กระโดดลงจากรถล่ออย่างคล่องแคล่ว แล้วขยับตะกร้าสองใบที่ซื้อมาให้พ้นทาง
จากนั้นนางก็เดินตรงไปยกตะกร้าบนหลังท่านป้าหวังลงมาโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต แล้ววางไว้บนรถล่อของตน
ท่านป้าหวังมองภาพตรงหน้าอย่างประหลาดใจ รีบขยับเข้ามาห้ามพลางพูดว่า
“เอ่อ ไม่ ไม่ต้องหรอก คุณหนูตระกูลหลิน!”
“พวกข้าเดินกลับกันเองได้”
หลินเยวี่ยอวิ๋นยิ้มแล้วกล่าวว่า
“จากตรงนี้ไปถึงหมู่บ้านยังอีกไกลนะเจ้าคะ!”
“วางใจเถิด ฝีมือบังคับรถล่อของข้าพอใช้ได้อยู่”
พูดแล้วนางก็ประคองท่านป้าหวังขึ้นรถล่อของตน ส่วนหวังต้าหยาที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็เขินจนหน้าแดง เอ่ยขอบคุณว่า