คนใจร้อนบางคนไม่อยากฟังผู้ใหญ่บ้านกับตาเฒ่าหลินพูดไร้สาระต่อไปแล้ว
พวกเขามาจับขโมย ตอนนี้ขโมยก็นอนอยู่บนพื้นแล้ว
พูดกันตรง ๆ ไม่ได้หรือไง? ทำไมต้องมายืนพูดกันยืดยาวอยู่ตรงนี้ด้วย? เขายังรีบกลับไปนอนอีกนะ!
ให้ตายเถอะ ดึกดื่นป่านนี้ ใครจะอยากออกมาเป็นอาหารยุงกันล่ะ?!
ทว่า ก่อนที่ผู้ใหญ่บ้านกับตาเฒ่าหลินจะได้โต้เถียงกันต่อ
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก็เดินเข้าไปหมายจะกระชากกระสอบป่านที่คลุมหลินเฉิงไป๋ออก
แต่หยางซื่อกลับยึดกระสอบป่านไว้แน่น แถมยังจ้องเขาเขม็งอีกด้วย
ชายฉกรรจ์รู้สึกว่าหยางซื่อทำตัวประหลาดเหลือเกิน
ทว่า ขณะที่เขากำลังจะฝืนเปิดกระสอบป่าน ตาเฒ่าหลินก็เอ่ยขึ้น
“หยุดเดี๋ยวนี้” ตาเฒ่าหลินชี้ไปยังชายฉกรรจ์คนนั้นแล้วกล่าว
ชายฉกรรจ์ถูกชี้หน้าจนงุนงง จึงชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแล้วถามว่า “ข้าหรือ?!”
“ก็เจ้านั่นแหละ” ตาเฒ่าหลินถลึงตาใส่ชายฉกรรจ์แล้วกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว
บางคนในกลุ่มอดไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที
หลินเยวี่ยอวิ๋นกลั้นหัวเราะจนแทบจุก
คราวนี้ผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่น ๆ ยังจะมีอะไรไม่เข้าใจอีกล่ะ?!
ที่แท้ก็เป็นละครของคนตระกูลหลินเองนี่นา เรียกพวกเขามาดูละครกลางดึกหรือไง?
หยางซื่อลุกขึ้นยืนในตอนนั้นพอดี
คนที่ฟื้นขึ้นมาในกระสอบก็รู้ว่าตนยังทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ไม่สำเร็จ แต่กลับถูกจับเสียก่อน
ตอนนี้เขาส่งเสียงไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคนอื่นจำเสียงได้จะขายหน้าขนาดไหน
เผลอ ๆ อาจส่งผลต่ออนาคตของลูกชายเขาด้วย
ใครจะรู้ว่าเขาโชคร้ายและอัดอั้นใจแค่ไหน! เพิ่งปีนกำแพงกระโดดลงมา ก็โดนกับดักหนูหนีบเข้าเสียแล้ว
ยังไม่ทันแกะกับดักหนูออก ยัยเด็กตายด้านจากบ้านสามก็เอากระสอบมาคลุมหัว แล้วซ้อมเขาเสียยกใหญ่