ฟ่านหลิวเอ๋อได้รับรางวัล เป็นเงินแท่งหนักยี่สิบตำลึง วางบนมือแล้วรู้สึกถึงน้ำหนัก
เฝิงเยียนมองจนตาค้าง นางทั้งสองได้เบี้ยหวัดเดือนละสองตำลึงเท่านั้น นี่เพียงแค่ให้รางวัลตามอำเภอใจ ก็เกือบเท่าเบี้ยหวัดทั้งปี
นางทั้งอิจฉาทั้งตื่นเต้น คิดว่าเมื่อถึงคราวของตนบ้าง จะได้รับรางวัลมากมายเช่นนี้หรือไม่
ฟ่านหลิวเอ๋อเองก็ดีใจยิ่ง แต่เดิมเบี้ยหวัดของนางทั้งสองก็นับว่าสูงมากแล้ว คนรับใช้ส่วนใหญ่ในลานข้างได้เบี้ยหวัดเดือนละไม่ถึงตำลึง ส่วนที่มีตำแหน่งหน่อยถึงจะได้สองตำลึง
นี่นับเป็นค่าตอบแทนที่สูงล้ำทีเดียว ต้องรู้ว่าสมัยฟ่านหลิวเอ๋ออยู่บ้าน ต้องอดหลับอดนอนทำงานฝีมือ ตรากตรำแทบตายเดือนหนึ่งก็ได้เพียงไม่กี่ร้อยอีแปะ ยังไม่ถึงหนึ่งตำลึงด้วยซ้ำ
เงินแท่งยี่สิบตำลึง ตามตรงนางไม่เคยแม้แต่จะเห็น
ไม่เพียงแต่เงินแท่ง ในครัวยังส่งของอร่อยมามากมาย สำหรับนางที่ไม่เคยได้กินของดีอะไร ทุกอย่างล้วนเป็นของเลิศรสบนสารทัด
และครัวยังบอกอีกว่า มีมาให้ทุกวัน
ชั่วขณะนั้นฟ่านหลิวเอ๋อจึงแอบคิดในใจว่า งานดีเช่นนี้ นางจะทำหายไปเด็ดขาดไม่ได้
ทารกที่ต้องดื่มนมรวมแล้วก็แค่ไม่กี่ปี นางต้องหาเงินให้ได้มากในช่วงไม่กี่ปีนี้ พยายามเก็บเงินไว้ให้ตัวเองสักก้อน ซื้อที่พักที่นี่ให้ตัวเองสักแห่ง
นางไม่คิดกลับบ้านเกิดแล้ว เงินที่ซิงโจวหาได้ง่ายกว่ามากนัก
วางแผนอนาคตให้ตัวเองอย่างอิ่มเอม แล้วก็นอนหลับไปอย่างอิ่มเอมอีกตื่นหนึ่ง วันรุ่งขึ้นยายนางหยางก็มาอีก
เมื่อวานคนที่มาประทานรางวัลคือคนรับใช้ของยายนางหยาง ยายนางหยางไม่ได้ปรากฏตัว เฝิงเยียนไม่เคยพบนาง
บัดนี้ได้พบกะทันหัน สีหน้าแฝงความประหม่า
ฟ่านหลิวเอ๋อเคยพบยายนางหยางครั้งหนึ่ง จึงไม่ประหม่าเท่าเฝิงเยียน
"คารวะยายนางหยาง" นางเอ่ยทักก่อน
เฝิงเยียนก็รีบเอ่ยทักตาม "คารวะยายนางหยาง"
ยายนางหยางรับคำ แล้วหันไปมองฟ่านหลิวเอ๋อ ใบหน้าประดับรอยยิ้มซึ่งหาได้ยาก "ช่วงนี้เจ้าจงกินให้มากหน่อย เพิ่มปริมาณให้มากขึ้น ต่อไปยังจะมีรางวัลอีกมาก"
ฟ่านหลิวเอ๋อกลั้นยิ้ม "เจ้าค่ะ"
มีของอร่อยให้กิน ทั้งยังมีเงินรางวัลให้
ช่างเป็นชีวิตดุจเทพเซียนยิ่งนัก
ยายนางหยางยังกำชับทั้งสองอีกว่า "ยังมีเรื่องหนึ่ง อาหารสามมื้อของพวกเจ้าล้วนถูกกำหนดไว้แล้ว นอกจากสิ่งที่ครัวยกมาให้ พวกเจ้าจะกินสิ่งอื่นตามอำเภอใจไม่ได้ หากแอบกิน งั้น..."
นางพูดไม่จบ แต่ผลในการข่มขวัญก็บรรลุแล้ว ทั้งเฝิงเยียนและฟ่านหลิวเอ๋อต่างรีบผงกศีรษะ
ครานี้ถึงคราวของเฝิงเยียน ขั้นตอนเหมือนกับฟ่านหลิวเอ๋อ
เพียงแต่นางต่างจากฟ่านหลิวเอ๋อ นางเพิ่งคลอดบุตรได้ไม่กี่เดือน กำลังอยู่ในช่วงให้นม ปริมาณมากมาย
ถ้วยหยกใบเดียวยังไม่พอใส่
"ปริมาณใช้ได้" ยายนางหยางเอ่ยชม
ก็ไม่รู้ว่ารสชาติจะทำให้นายท่านชั้นบนพอใจหรือไม่
เฝิงเยียนแอบปลื้มใจ คิดว่าคราวนี้ตนคงได้รับรางวัลยี่สิบตำลึงแล้ว
"เอาล่ะ เจ้ากลับไปเถิด" ยายนางหยางยกถ้วยหยกจากไป
เฝิงเยียนพาใจเบิกบานก้าวออกประตู เร่งฝีเท้ากลับไปลานข้าง
ยายนางหยางยกถ้วยหยกไปยังห้องข้าง ๆ ในห้องกำลังต้มยา กลิ่นยาขมคลุ้งไปทั้งห้อง
นางตักนมในถ้วยหยกออกมาส่วนหนึ่งก่อน ชิมดูด้วยตนเอง ไม่มีกลิ่นคาวอะไร
แต่นี่ก็ยังทำให้นางวางใจได้ไม่เต็มที่ นายท่านชั้นบนดื่มนมมาตั้งแต่เล็ก ไวต่อกลิ่นนมอย่างยิ่ง คาวเพียงนิดเดียวเขาก็ลิ้มออก
หลายปีที่ผ่านมา มีคนมารับจ้างเป็นแม่นมไม่รู้เท่าใดต่อเท่าใดแล้ว แต่ที่ถูกรสปากเขามีน้อยแสนน้อย บางครั้งเขายอมทนเจ็บก็ไม่ยอมดื่มยา รังเกียจกลิ่นคาว
ยายนางหยางจะชิมนมด้วยตัวเองทุกวัน บางส่วนก็มีกลิ่นคาวนมอยู่บ้าง บางส่วนไม่มีกลิ่นคาวเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังหวานเสียด้วย
แต่เขาก็ยังรังเกียจว่าคาว
นมของฟ่านหลิวเอ๋อเมื่อวานนี้ ยายนางหยางเองก็มิได้ชิมออกว่าต่างไปอย่างไร แต่เขากลับเห็นว่าดี
ดังนั้นนมของเฝิงเยียนครานี้ ต่อให้นางชิมแล้วไม่รู้สึกคาว ก็ยังไม่กล้าวางใจ
ชิมเสร็จ ยายนางหยางก็เทยาที่ต้มไว้บนเตาลงในถ้วยหยกผสม การผสมยาก็ต้องใส่ใจแรงมือ ต้องใช้วิธีกระทบกระแทก ให้ยากับนมผสานเข้ากันดียิ่งขึ้น เพื่อลดฤทธิ์ซึ่งกันและกัน
ด้วยเหตุนี้หลายปีมานี้ งานนี้ยายนางหยางจึงลงมือเองตลอด ไม่เคยให้ผู้ใดทำแทน
ยาที่ผสมแล้วยังต้องพักไว้ครึ่งชั่วยาม รอให้เย็นสนิท จึงจะดื่มได้
ครึ่งชั่วยามผ่านไป ยายนางหยางยกถ้วยหยกขึ้นเรือนชั้นบน
บนเรือนมิได้มีสภาพยุ่งเหยิงเช่นเมื่อวานอีก เครื่องใช้ที่เสียหายในห้องถูกเปลี่ยนใหม่หมด ห้องกว้างขวางถูกปิดอย่างมิดชิด ภายในวางอ่างน้ำแข็งไว้หลายใบ เพียงก้าวเข้าห้องก็มีไอเย็นเสียดแทงกระดูกแผ่ซ่านมา
เพิ่งย่างเข้าปลายเดือนเก้า อากาศกลับหนาวเย็นจนยายนางหยางต้องสั่นสะท้าน
เร่งฝีเท้าอ้อมฉากบังตาเข้าไปยังเรือนใน หลี่เฉินปี้กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนแท่น ในมือถือสมุดบัญชีอ่านอยู่
สองข้างแท่นมีสาวใช้สองนางยืนถือพัดให้ คนบนแท่นยังบ่นว่าร้อน อกเสื้อเปิดกว้าง ทรวงอกขาวผ่องเผยอออกมาภายใต้เสื้อผ้าหลวมรุ่ม
"นายรอง ยามาแล้ว" ยายนางหยางยกถ้วยหยกเข้าไป
หลี่เฉินปี้เงยพระเนตรขึ้นมองธูปที่ตั้งโต๊ะ ซึ่งเพิ่งจุดไปได้หนึ่งในสาม "วันนี้เหตุใดจึงเช้านัก"
ยายนางหยางรีบตอบว่า "เมื่อวานแม่นางหวังหาผู้มารับจ้างเป็นแม่นมได้สองนาง วันนี้ใช้นมของอีกนางหนึ่ง เกรงว่ารสนี้ท่านจะไม่ชอบ ให้ท่านลองชิมดูก่อน ไม่ชอบก็ให้แม่นมเมื่อวานมา"
หลี่เฉินปี้ได้ฟังก็ขมวดคิ้ว ยกมือโบก "ยกไปเสีย ใช้นมเมื่อวาน"
เขาคิดว่า หากต้องชิมกลิ่นคาวน่าสะอิดสะเอียนนั่นอีก ตอนนี้ในท้องก็เริ่มรู้สึกไม่สบายแล้ว
ยายนางหยางคาดการณ์ไว้ก่อนแล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ จึงปลอบอย่างใจเย็น "แม่นมผู้นั้นมีปริมาณน้อย ไม่แน่ว่าวันใดก็หมดไป ท่านก็ไม่อยากให้เป็นเช่นเมื่อวานอีกกระมัง เตรียมสำรองไว้สักคนย่อมดีกว่า ท่านเพียงชิมคำเล็ก ๆ สักคำ ไม่ต้องกลืน หากรู้สึกคาวก็ไม่ต้องดื่ม"
เมื่อวานหลี่เฉินปี้ถูกทรมานอย่างหนักจริง ๆ เจ็บปวดจนเกือบอยากฆ่าคน
จนบัดนี้เมื่อนึกถึงความเจ็บนั้น มือเท้ายังรู้สึกชาหนึบอยู่ราง ๆ
แต่เมื่อนึกถึงกลิ่นคาวน่าสะอิดสะเอียน อารมณ์ของเขาก็คลายดีขึ้นมาได้ยาก
ปัดสมุดบัญชีทิ้งแล้วลุกนั่ง เขายอมรับถ้วยหยกมาอย่างไม่เต็มใจ
ยายนางหยางเห็นดังนั้นก็โบกมือทันที คนรับใช้ที่จัดเตรียมพร้อมไว้แต่แรกก็ยกน้ำชากับผลไม้เชื่อมเข้ามาคอย
หลี่เฉินปี้ขมวดคิ้วแน่น ยกถ้วยหยกจ่อริมฝีปาก จิบตื้น ๆ เพียงคำหนึ่ง ของเหลวแตะปลายลิ้นเพียงนิด กลิ่นคาวน่าสะอิดสะเอียนก็พลันฟุ้งกระจายในปาก สีหน้าเขาเปลี่ยนไปฉับพลัน ปาถ้วยหยกกระแทกลงบนพื้น
"ชา! ชา!" ยายนางหยางร้องบอก
คนรับใช้รีบส่งชาใส่มือหลี่เฉินปี้ทันที เขายกดื่มรวดเดียว ใช้ชาเข้มในถ้วยชะล้างกลิ่นคาวขมในปากให้จางหาย
ดื่มชาติดต่อกันสองถ้วย แล้วคาบผลไม้เชื่อมหวานเลี่ยนชิ้นหนึ่งเข้าไว้ในปาก กว่าจะรู้สึกว่ากลิ่นคาวนั่นถูกกดทับลงไปได้
ยายนางหยางฉวยโอกาสตอนที่เขามีของอยู่ในปากยังพูดอะไรไม่ได้ รีบรู้จังหวะถอยออกไป
"ข้าไปพาแม่นมอีกนางมา จะได้ไม่พลาดเวลาดื่มยา"
ยายนางหยางไปเร็ว หลายปีที่ติดตามหลี่เฉินปี้มา นางรู้ดีเหลือเกินว่าเขาจะระเบิดอารมณ์เมื่อใด
รีบหลีกไปเสียก่อนจะดีที่สุด
เมื่อหลี่เฉินปี้กลืนของในปากลง ผู้คนก็หายไปไร้ร่องรอยแล้ว
เขาเต็มไปด้วยโทสะที่หาที่ระบายไม่ได้ สีหน้าคล้ำเครียดน่าหวาดหวั่น