สองทุ่ม เมืองเจียงเฉิง เขตอุตสาหกรรมเก่า
รถเมอร์เซเดสหุ้มเกราะสีดำแล่นอย่างมั่นคงไปบนถนนเลียบชายฝั่งที่ทรุดโทรม
นอกกระจกรถ ลมจากแม่น้ำเจียงพัดหอบฝุ่นทรายบนพื้นให้ฟุ้งขึ้นมา
ตู้คอนเทนเนอร์ขึ้นสนิมราวกับภูเขาเหล็กเล็ก ๆ เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบบนท่าเทียบเรือร้าง
เครนยักษ์ที่หยุดทำงานมาสิบปีตั้งตระหง่านอยู่กลางรัตติกาลราวกับสัตว์ประหลาดเหล็ก
แม้แต่แสงไฟจากรถลาดตระเวนที่วูบวาบอยู่ไกล ๆ ก็ยังดูเย็นเยียบและอ้างว้าง
ในห้องโดยสารอันเงียบสงัด จู่ ๆ ก็มีเสียง “โครกคราก” ดังขึ้น
กู้ถิงเชินจับพวงมาลัยไว้ พลางชำเลืองมองซ่งเชียนเซี่ย
เขาล้วงกล่องพลังงานจากช่องเก็บของตรงที่พักแขน แล้วยื่นให้ “รองท้องหน่อยไหม?”
ซ่งเชียนเซี่ยกลืนน้ำลาย ก่อนปัดมือเขาออกอย่างมีเหตุผล “พ่อหนุ่มกู้ คราวก่อนที่เซิ่งชื่อเจียหัว ฉันยังไม่ทันได้แทะหนวดกุ้งมังกรสักเส้นก็ต้องลงมือกับคนอื่นแล้ว คราวนี้ขึ้นเรือมา ฉันต้องกินให้คุ้ม!”
“ฉันสืบมาแล้ว งานที่นกเค้าราตรีจัดขึ้นแต่ละครั้งลงทุนไม่อั้น ได้ยินว่าแค่อาหารเรียกน้ำย่อยก็มีเห็ดทรัฟเฟิลขาวจากอัลบา กับไข่ปลาคาเวียร์ดำชั้นเลิศจากทะเลแคสเปียน ฉันต้องเก็บท้องไว้!”
กู้ถิงเชินไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมก่อนปฏิบัติภารกิจแทรกซึมที่เสี่ยงอันตรายขนาดนี้ ยัยนี่ถึงยังเอาแต่คิดถึงเมนูบุฟเฟต์ซีฟู้ดอยู่ได้
ซ่งเชียนเซี่ยหันกลับไปมองความมืดนอกหน้าต่างต่อ แต่ในใจก็อดบ่นไม่ได้