ในห้องเครื่องของแผนกเทคนิค เสี่ยวหวังมองไฟแช็กซิปโปสีทองแดงในมือ
เปลือกนอกผ่านการขัดแต่งให้ดูเก่าตามที่ซ่งเชียนเซี่ยสั่ง แม้แต่ขอบก็ยังมีรอยกระแทกตามธรรมชาติอยู่สองสามจุด
แต่เพียงดันบานพับของไฟแช็กไปทางซ้ายครึ่งมิลลิเมตร รูเล็กเท่าปลายเข็มก็จะเผยออกมาด้านใน
นั่นคือเลนส์ของอุปกรณ์บันทึกการปฏิบัติหน้าที่ขนาดจิ๋ว
“ใครจะคิดว่ามีสายจ่ายไฟซ่อนอยู่ในท่อหินไฟของไฟแช็ก?”
ซ่งเชียนเซี่ยถือแก้วชานมน้ำตาลดำไว้ในมือ กัดหลอดจนแบน
“เรื่องพื้น ๆ เอง!”
“เมื่อก่อนฉันทำงานเป็นฝ่ายประสานงานกองถ่าย ช่วยฝ่ายอุปกรณ์ประกอบฉากดัดแปลงของจุกจิกแบบนี้อยู่บ่อย ๆ”
“พวกผู้กำกับดังชอบถ่ายภาพระยะใกล้ ความสมจริงต้องเต็มร้อย”
เสี่ยวหวังเป็นคนซื่อตรง พอฟังจบก็ยกนิ้วโป้งให้ด้วยสีหน้าเลื่อมใส
กู้ถิงเชินผลักประตูเดินเข้ามา เกี่ยวนิ้วคว้าไฟแช็กมาชั่งน้ำหนักในมือ
“ทำของเสร็จแล้วก็ไปห้องประชุม ก่อนออกเดินทางเราจะประชุมกันเป็นครั้งสุดท้าย”
บรรยากาศในห้องประชุมของกลุ่มเฉพาะกิจพิเศษเคร่งเครียดเป็นประวัติการณ์
โจวฮุ่ย รองผู้อำนวยการหน่วยตรวจสอบของกองบัญชาการตำรวจภูธร นั่งอยู่หัวโต๊ะ ตรงหน้ามีแฟ้มแผนปฏิบัติการกองหนา
อาจารย์เจิ้ง หลินหว่าน และโจวเจิง หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ต่างสวมอุปกรณ์ครบชุด นั่งอยู่สองฟากของโต๊ะยาว
“ปฏิบัติการคืนนี้มีระดับความเสี่ยงสูงที่สุดเท่าที่ผ่านมา”
“ก่อนออกเดินทาง ฉันจะทบทวนวินัยการปฏิบัติภารกิจทีละข้ออีกครั้ง”
กู้ถิงเชินเคาะกระดานไวต์บอร์ด สายตากวาดมองทั่วห้อง
“ข้อหนึ่ง ต้องเชื่อฟังคำสั่งอย่างเด็ดขาด คำสั่งปฏิบัติการทุกคำสั่งต้องส่งผ่านช่วงเวลาที่กำหนดไว้ล่วงหน้า”
“ข้อสอง ทีมสนับสนุนรอบนอกห้ามเข้าเขตพื้นที่หลักโดยพลการ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายไหวตัว”
สองข้อแรกเป็นวินัยมาตรฐาน ทุกคนพยักหน้ารับและจดจำไว้