พ่อค้าร่างอ้วนที่ยืนอยู่ด้านหน้าได้ยินดังนั้นก็แสดงความไม่พอใจ
“แม้แต่กุญแจรถก็ต้องยึดด้วยหรือ? รถผมเป็นรุ่นลิมิเต็ดนะ ถ้าทำหาย พวกคุณชดใช้ไหวหรือไง?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้จัดการในชุดหางนกยูงไม่เปลี่ยนแปลง
“ก้นห้วยลึกมีกฎของก้นห้วยลึก ขอความร่วมมือด้วยครับ”
สิ้นเสียงของเขา ทหารรับจ้างติดอาวุธครบมือสองนายก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ปากกระบอกปืนสีดำมืดกดต่ำลงเล็กน้อยอย่างจงใจหรือไม่ก็ตาม
พ่อค้าร่างอ้วนยอมจำนนอย่างว่าง่าย ควักสิ่งของจุกจิกทั้งหมดที่ติดตัวออกมาโยนลงในถาดโลหะข้าง ๆ
“กรุณาเข้าไปยืนในเครื่องสแกนครับ” ผู้จัดการผายมือเชื้อเชิญ
พ่อค้าร่างอ้วนเดินเข้าไป เครื่องส่งลำแสงสีเขียวสองสายกวาดขึ้นลงทั่วร่างของเขา
จากนั้นเขาถูกสั่งให้เข้าไปใกล้เครื่องอีกเครื่องหนึ่งเพื่อสแกนดวงตา
เมื่อยืนยันทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ทหารรับจ้างก็ส่งบัตรโลหะสีดำสนิทไม่มีชื่อให้เขาหนึ่งใบ
“นี่คือหมายเลขที่นั่งของคุณ ขอให้มีความสุขตลอดค่ำคืนนี้ครับ”
พ่อค้าร่างอ้วนรับบัตรมา แล้วเดินลึกเข้าไปตามทางเดินโดยไม่หันกลับมามอง
ซ่งเชียนเซี่ยอดสบถในใจไม่ได้
พวกนกเค้าราตรีนี่ชักจะกลัวตายกันมากขึ้นทุกวันจริง ๆ
ถึงตาพวกเขาแล้ว
กู้ถิงเชินไม่แม้แต่จะยกเปลือกตา เพียงกางแขนทั้งสองข้างออก
ซ่งเชียนเซี่ยเข้าสู่บทบาททันที รีบก้าวไปข้างหน้า ล้วงโทรศัพท์สั่งทำพิเศษจากกระเป๋าด้านในเสื้อสูทของกู้ถิงเชิน แล้วโยนลงในถาด
จากนั้นเธอก็เปิดกระเป๋าถือของตัวเอง แล้วเทของทั้งหมดลงบนโต๊ะตรวจค้น