เสียงของโจวฮุ่ยในหูฟังฟังดูเคร่งขรึม
“นกกระจาบเงิน ในปากเธอพอจะมีคำพูดจริงสักคำไหม? พันหน้าตายไปแล้ว ยังมีอะไรที่คุ้มให้นกเค้าราตรีทุ่มเงินมหาศาลจัดประมูลข้ามชาติอีก?”
นกกระจาบเงินขยับตัวบนเก้าอี้มัดมือ กุญแจมือส่งเสียงกรุ๋งกริ๋ง
“คุณตำรวจ พวกคุณรู้อะไรบ้าง! ถึงพันหน้าจะตายไปแล้ว แต่ของที่เธอทิ้งไว้ยังไม่ตาย!”
กู้ถิงเชินเพียงมองเธอเงียบ ๆ แล้วเอ่ยออกมาห้าคำ
“กุญแจลับแพนดอรา”
ดวงตาของนกกระจาบเงินเป็นประกาย น้ำเสียงเผยความโลภอย่างไม่คิดปิดบัง
“ใช่แล้ว! ตำรวจรู้เรื่องนี้จริง ๆ ด้วย! ทุกคนพูดกันว่า ใครได้กุญแจลับแพนดอราไป คนนั้นก็จะกุมเครือข่ายข่าวกรองของโลกใต้ดินทั้งหมดไว้ในมือ และจัดระเบียบโลกใต้ดินใหม่ได้เลย!”
ซ่งเชียนเซี่ยในห้องพักกลอกตาใส่ แล้วดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก
ที่แท้ก็เล็งฐานข้อมูลของเธออยู่นี่เอง
เธอใช้เวลาสิบปีสร้างสิ่งนั้นขึ้นมา ก็แค่ตั้งใจทำบันทึกไว้ แล้วหาโอกาสโค่นล้มขบวนการค้ามนุษย์เด็กนั่นให้สิ้นซาก
ทำไมพอเล่าต่อ ๆ กันไป มันถึงกลายเป็นของวิเศษสำหรับครองโลกใต้ดินไปได้?
ถ้าคนพวกนี้ไม่เอาความสามารถในการจินตนาการไปเขียนนิยาย ก็น่าเสียดายแย่!
อีกอย่าง ในรายงานที่เธอส่งไปเมื่อไม่กี่วันก่อนก็เขียนไว้อย่างชัดเจนแล้ว
ปัญหาตอนนี้คือ เจ้าสิ่งนี้เปิดไม่ได้ต่างหาก!
การเปิดมันต้องผ่านการยืนยันสามขั้น ได้แก่ ตราดอกไอริสที่ฝังชิปเข้ารหัสไว้ รหัสความทรงจำในสมองของเธอ รวมถึงม่านตาและเส้นเลือดของพันหน้า
ตอนนี้แม้แต่เถ้ากระดูกของร่างเดิมเธอยังหาไม่เจอ กุญแจลับนี่ก็เลยกลายเป็นปมตายไปแล้ว