ซ่งเชียนเซี่ยหยิบมันฝรั่งทอดออกมาหนึ่งถุง นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง แล้วสวมหูฟังปรับคลื่นสัญญาณ
เสียงกระแสไฟฟ้าดังซ่าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงหัวเราะอย่างย่ามใจของนกกระจาบเงินจะดังก้องในหูฟัง
“ยังจะสอบสวนฉันอีกทำไม? ทำไมพวกคุณไม่ไปตรวจสอบประวัติของพยาบาลสาวคนนั้นดูล่ะ? ฝีมือของพันหน้าคนนั้น ต่อให้ฉันตายก็ไม่มีทางจำผิด!”
ซ่งเชียนเซี่ยหยิบมันฝรั่งทอดใส่ปาก เคี้ยวดังกรุบกรอบ
นกเวรนี่ ใกล้ตายแล้วยังไม่วายหาเรื่องให้เธออีก
เสียงของโจวฮุ่ยเย็นชาไร้ความรู้สึก
“นกกระจาบเงิน คิดว่าเปลี่ยนเรื่องคุยแล้วจะถ่วงเวลาได้หรือไง?”
“คนที่นั่งรับการสอบสวนอยู่ตรงนี้คือคุณ อย่าเอาคนอื่นมาเบี่ยงเบนความสนใจ!”
“นกกระจาบเงิน คุณคงเข้าใจอะไรผิดไป คุณพูดถึงพันหน้าเพื่อบอกฉันว่าคุณมีประสบการณ์มากมาย หรือเพื่อปกปิดความหวาดกลัวที่กำลังรู้สึกอยู่กันแน่?”
เสียงของกู้ถิงเชินราบเรียบ ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใดแฝงอยู่
“จะกลัวอะไร อย่าคิดว่าฉันโตมาด้วยความกลัวนะ!”
นกกระจาบเงินแค่นเสียงเย็นชา ยังคิดจะเถียงต่อ
เสียงดัง “แปะ” เบา ๆ เป็นเสียงแฟ้มเอกสารถูกโยนลงบนโต๊ะ
“นี่คือเส้นทางการเคลื่อนไหวทั้งหมดของคุณ ตั้งแต่เข้ามาในเจียงเฉิง”
“คิดว่าตัวเองทำได้แนบเนียนมากหรือไง? ทั้งโรงแรมเถื่อนที่คุณพัก ทั้งอุปกรณ์ปลอมตัวที่คุณซื้อ”
“แม้แต่ห้องทดลองใต้ดินที่คุณใช้สังเคราะห์ยากดประสาท เราก็ระบุตำแหน่งได้หมดแล้ว”
“คุณเป็นคนฉลาด น่าจะรู้ว่าหลักฐานพวกนี้มากพอจะเอาผิดคุณได้ แม้ไม่มีคำรับสารภาพ!”
นกกระจาบเงินหัวเราะอย่างดูแคลน
“ส่งฉันเข้าคุกแล้วจะยังไง? อย่างมากก็โดนตัดสินจำคุกไม่กี่ปี พอออกมา ฉันก็ยังกินดีอยู่ดีเหมือนเดิม”