ห้องประชุมหมายเลขหนึ่ง หน่วยคดีอุกฉกรรจ์ กองบังคับการเมืองเจียงเฉิง
ม่านถูกปิดสนิท อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดโกจิเข้มข้นจากแก้วน้ำรักษาอุณหภูมิของอาจารย์เจิ้ง
กลางกระดานไวต์บอร์ด กู้ถิงเชินเขียนคำว่า “กุญแจแพนโดรา” ด้วยปากกาเมจิกสีแดง
“ผู้ต้องสงสัยปฏิเสธที่จะให้ปากคำเพิ่มเติม แต่คำห้าคำนี้คือแนวทางหลักในการสืบสวนของเราต่อจากนี้”
กู้ถิงเชินหันกลับมา กวาดสายตามองทุกคนที่นั่งอยู่ในห้อง
โจวเจิงเกาศีรษะเกรียน สีหน้าหงุดหงิด
“นี่มันอะไรกัน? พวกนกเค้าราตรีไม่ใช่ทำแค่ฝึกนักฆ่ากับฟอกเงินหรอกหรือ? หรือเปลี่ยนอาชีพมาขายระเบิดนิวเคลียร์แล้ว?”
“ถ้าเป็นระเบิดนิวเคลียร์กลับจัดการง่ายกว่า เรียกหน่วยเก็บกู้ระเบิดของกองบัญชาการตำรวจภูธรมาก็พอ” อาจารย์เจิ้งถอนหายใจ พลางปิดฝาแก้วน้ำรักษาอุณหภูมิให้แน่น
“ที่น่ากลัวคือมันอาจเป็นของที่อันตรายยิ่งกว่าระเบิดนิวเคลียร์”
ซ่งเชียนเซี่ยนั่งอยู่ตรงปลายโต๊ะประชุม มือถือปากกาลูกลื่น วาดวงกลมลงบนโน้ตบุ๊กอย่างเหม่อลอย
ตอนนี้สิ่งที่เธออยากทำที่สุดคือจองตั๋วไปขั้วโลกใต้ทันที แล้วใช้ชีวิตช่วงที่เหลืออยู่กับเหล่าเพนกวิน
น่าเสียดาย เงินเดือนฝึกงานของเธอยังไม่พอซื้อตั๋วยืนด้วยซ้ำ
“เรื่องสิ่งของชิ้นนี้ ผมได้ส่งหนังสือขอความร่วมมือไปยังกองบัญชาการตำรวจภูธรและตำรวจระหว่างประเทศแล้ว”
กู้ถิงเชินกดรีโมตในมือ
จอใหญ่ด้านหน้าห้องประชุมกะพริบวูบหนึ่ง ภาพเปลี่ยนเป็นชายในเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้ม
ชายหนุ่มสวมแว่นกรอบบางไร้ขอบ ใบหน้าคมเข้มมีมิติ
ฉากหลังเป็นศูนย์ประสานงานที่กำลังวุ่นวาย จอภาพน้อยใหญ่แสดงข้อมูลภาษาต่างประเทศเลื่อนผ่านไปมา