ตรงโต๊ะทำงานมุมห้องสำนักงานหน่วยคดีอุกฉกรรจ์ เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังรัวราวกับปืนกลกราดยิง
ซ่งเชียนเซี่ยที่มีผมยุ่งเหยิงเหมือนรังนก กำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์พิมพ์อย่างบ้าคลั่ง
ความแค้นขุ่นเคืองของเธอหนักหนายิ่งกว่าผีร้ายในสุสานไร้ญาติ
เพื่อส่งรายงานฉบับนี้ เธอจำต้องแสร้งทำเป็นคนไม่รู้ประสีประสา แอบข้ามกำแพงอินเทอร์เน็ตไปยังเว็บบอร์ดแฮกเกอร์ในดาร์กเว็บ แล้วเจาะจงค้นหากระทู้พูดคุยมือสองเกี่ยวกับ “พันหน้า” และ “ระบบแพนโดรา” ก่อนทำทีเป็นคัดลอกมาเติมให้รายงานยาวขึ้น
เมื่อมองไปยังบอร์ดกิกบนหน้าจอที่เต็มไปด้วยข้อความภาษารัสเซียปะปนภาษาอังกฤษ ก็เห็นแต่คำบ่นด่าเธออย่างบ้าคลั่งเต็มไปหมด
มีคนตั้งกระทู้ด่าทอว่า “พันหน้าต้องเป็นคนบ้าที่มีอาการหวาดระแวงขั้นรุนแรงแน่ ๆ! ตรรกะพื้นฐานของแพนโดราไม่ได้มีไว้ป้องกันแฮกเกอร์ แต่มีไว้ป้องกันเทพเซียนต่างหาก!”
ส่วนความคิดเห็นยอดนิยมที่ตอบอยู่ด้านล่างก็ยิ่งเต็มไปด้วยความยำเกรงและสิ้นหวัง “เธอไม่เหลือทางรอดให้คนในวงการเดียวกันเลย!”
ซ่งเชียนเซี่ยโยนข้อความพวกนั้นลงโปรแกรมแปลภาษา แล้วนำมาปะปนกับศัพท์เทคนิคที่ดูเหมือนจะใช่แต่ก็ไม่เชิง ใส่ลงในรายงานวิเคราะห์ของตัวเอง
ระบบแพนโดรานี่มันคืออะไรกันแน่ จะมีใครในโลกนี้เข้าใจมันดีไปกว่าเธอได้อีก?
นั่นคือแถวเซิร์ฟเวอร์สิบเจ็ดเครื่องที่เธอลงมือสร้างขึ้นเอง หลังจากใช้เวลารวบรวมข้อมูลนานถึงสองปีเต็ม ณ ชั้นใต้ดินชั้นสามของหอการเงินเก่าที่ถูกทิ้งร้างกลางคันแห่งหนึ่งในเขตซีริล
หากสิ่งที่อยู่ในนั้นถูกเปิดเผยเมื่อไร ก็เพียงพอจะทำให้ขุมกำลังใต้ดินกว่าครึ่งโลกต้องผลัดเปลี่ยนขั้วอำนาจกันขนานใหญ่
ซ่งเชียนเซี่ยยกกาแฟที่เย็นชืดไปนานแล้วขึ้นดื่มอึกหนึ่ง ขมจนต้องแลบลิ้น