นกกระจาบเงินสมกับเป็นจอมเก๋าที่โลดแล่นอยู่ในโลกใต้ดิน ใบหน้าไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
เปลี่ยนจากชุดพนักงานทำความสะอาดมาเป็นเสื้อกั๊กของสถานกักกัน ข้อมือสวมกุญแจมือวาววับ แถมยังมีอารมณ์กวาดตามองไปรอบ ๆ
“ตำรวจเจียงเฉิงของพวกคุณเวลาทำคดี ชอบพาพยาบาลสาวมายืนดูข้าง ๆ ด้วยหรือไง”
“เมื่อกี้ที่โรงพยาบาล หล่อนหลอกฉันเจ็บตัวไม่น้อยเลยนะ!”
ซ่งเชียนเซี่ยหลบสายตาของเธอ หดตัวอยู่ในเงามุมกำแพง พยายามลดการมีตัวตนให้เหลือน้อยที่สุด
กู้ถิงเชินเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง พลางเปิดแฟ้มคดีในมือ
“นกกระจาบเงิน ชื่อจริงกับอายุ?”
นกกระจาบเงินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เผยรอยยิ้มเยาะหยัน
“คุณตำรวจ เรื่องไร้สาระตามพิธีพวกนี้ขอผ่านเถอะ! พวกคุณเรียกได้แค่รหัสของฉัน ไม่มีทางสืบประวัติฉันเจอหรอก!”
กู้ถิงเชินประสานมือวางบนโต๊ะ
“เป้าหมายของคุณคืนนี้คือห้าวฮุ่ย แต่คุณทำไม่สำเร็จ”
“ใครนะ?” นกกระจาบเงินแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ฉันก็แค่พนักงานทำความสะอาดที่รับเงินทำงาน ไปโรงพยาบาลเพื่อทำความสะอาดเท่านั้น”
“พกยากลามประสาทไปทำความสะอาดห้องผู้ป่วยวิกฤตงั้นหรือ?” กู้ถิงเชินถามเสียงเรียบ “นกเค้าราตรีจ่ายให้คุณเท่าไหร่ ถึงยอมเสี่ยงมาที่เจียงเฉิง?”
เมื่อได้ยินคำว่านกเค้าราตรี รอยยิ้มบนใบหน้านกกระจาบเงินก็จางลงเล็กน้อย
แต่ไม่นานเธอก็กลับมาแสดงท่าทีไม่ใส่ใจเหมือนเดิม
“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณพูดอะไร นกเค้าราตรีอะไรของคุณ”
กู้ถิงเชินไม่รีบร้อน นิ้วยาวเรียวเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง
“ตอนนี้ห้าวฮุ่ยสุขภาพแข็งแรงดี คุณคิดว่านกเค้าราตรีจะปล่อยทหารรับจ้างที่ทำงานพลาดไปหรือ? พวกนั้นมีวิธีจัดการอย่างไร คุณน่าจะรู้ดีกว่าผม”