“สิบสองล้าน!” ทันใดนั้นก็มีคนยกป้ายขึ้น
“สิบห้าล้าน!”
ไวเปอร์นั่งอยู่แถวหน้าสุด ยกป้ายในมือขึ้น
พอเขาเสนอราคา คนรอบข้างที่เดิมคิดจะแข่งประมูลต่างก็ลังเล
ไม่มีใครอยากเสี่ยงหาเรื่องคนบ้าระห่ำที่ไม่กลัวตายคนนี้ เพียงเพื่อข่าวสารชิ้นเดียว
“ยี่สิบล้าน!”
ชายสวมหมวกแก๊ปคนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวหลังลุกขึ้นยืนกะทันหัน
ซ่งเชียนเซี่ยปรบมืออย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ
ถ้าเงินก้อนนี้โอนเข้าบัญชีของกองบัญชาการตำรวจนครบาลได้โดยตรงก็คงดี! กลับไปแล้วจะให้เสี่ยวหวังส่งธงเกียรติยศมาให้คุณสักผืน
ซ่งเชียนเซี่ยดึงแขนเสื้อสูทของกู้ถิงเชิน “พวกมาเฟียนี่โง่แต่รวยจริง ๆ ยอมจ่ายยี่สิบล้านดอลลาร์เพื่อซื้อราคาหมูในตลาดสดเจียงเฉิง”
“ต่อไปพวกเขาไปซื้อเนื้อที่ตลาดสดก็จะไม่โดนโกงแน่นอน”
มุมปากกู้ถิงเชินกระตุก เขามองนาฬิกาปลอมบนเวทีที่ถูกประมูลจนราคาพุ่งสูงลิ่ว
ถ้าแผนกเทคนิคของกองบังคับการเมืองเจียงเฉิงรู้ว่าของเลียนแบบที่พวกเขาทำขึ้นมาส่ง ๆ ขายได้ยี่สิบล้านดอลลาร์ สงสัยเหล่าเฉินคงยิ้มจนตื่นจากฝัน
ท้ายที่สุด นาฬิกาพองแต้มเรือนนั้นก็ถูกไวเปอร์ประมูลไปในราคายี่สิบห้าล้านดอลลาร์
ไวเปอร์เอนหลังพิงรถเข็นอย่างได้ใจ ที่เขาซื้อของชิ้นนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับบัญชีค้าอาวุธทั้งนั้น เขาแค่ชอบความรู้สึกที่ได้ใช้เงินฟาดหน้าคน
ขณะนั้นเอง ไฟในหอประชุมก็ดับลงพร้อมกันอย่างกะทันหัน
ควันสีขาวกลุ่มหนึ่งลอยขึ้นกลางเวที ชายสวมสูทสั่งตัดสีเทาก้าวออกมาจากหลังม่าน
ชายคนนี้หวีผมเสยไปด้านหลัง ดวงตาเย็นเยียบ ท่วงท่าการเดินแผ่แรงกดดันที่เจือความกระวนกระวาย