สายตาของทุกคนถูกดึงดูดไปทางนั้นพร้อมกัน
เสียงสนทนาที่เคยผ่อนคลายในห้องโถงเงียบลง
ซ่งเชียนเซี่ยยืนอยู่ข้างหลังกู้ถิงเชิน ก้มหน้าต่ำ สายตาจับจ้องลวดลายบนพื้นไม้แดงเข้ม ปลายนิ้วกดลงบนฝ่ามือ
เป็นคนคุ้นหน้ากันจริง ๆ
ในเขตซีริล ไวเปอร์เป็นคนดังในดาร์กเว็บ
ขอแค่ได้เงิน แม้แต่ที่อยู่โรงเรียนอนุบาลของเด็กสามขวบ เขาก็ยังขายให้นักฆ่าได้
ตอนเป็นพันหน้า เธอเกลียดขยะไร้ขีดจำกัดแบบนี้ที่สุด
เมื่อห้าปีก่อน ไวเปอร์ไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกิน มีคนเสนอเงินก้อนโตบนดาร์กเว็บเพื่อซื้อชีวิตเขา พันหน้ารับงานนั้น
เดิมทีเธอแค่ยิงนัดเดียวก็ปลิดชีพเขาได้ แต่ไวเปอร์รู้สึกถึงอันตรายล่วงหน้า จึงลากเด็กคนหนึ่งมาบังตัวเอง
พันหน้าทำได้เพียงยิงจากระยะห่างแปดร้อยเมตร กระสุนนัดเดียวบดขยี้กระดูกหัวเข่าของไวเปอร์ ใช้กระสุนดัมดัมจนขาของเขาต่อให้หมอเทวดาก็รักษาไม่หาย
นั่นเป็นงานที่ไม่เป็นมืออาชีพที่สุด แต่ก็สะใจที่สุดงานหนึ่งที่เธอเคยทำ
หนังตาของซ่งเชียนเซี่ยกระตุกไม่หยุด นกเค้าราตรีตามหากุญแจลับแพนดอรา จนเชิญศัตรูเก่าจากชาติก่อนของเธอมาที่เจียงเฉิงทีละคนจริง ๆ
หรือคิดจะจัดงานประณามผู้เสียหายจากฝีมือพันหน้ากันแน่
รถเข็นของไวเปอร์แล่นครูดไปบนพรม เขาผ่านผู้ซื้อคนหนึ่งที่สวมหน้ากากครึ่งหน้า แล้วจู่ ๆ ก็หยุดลง
บอดี้การ์ดเข้าใจทันที พุ่งเข้าไปกระชากหน้ากากของผู้ซื้อคนนั้นออก
“ไวเปอร์! คุณทำอะไรน่ะ!” ผู้ซื้อคนนั้นตกใจจนแก้วไวน์หลุดมือ ร่วงลงพื้น ไวน์แดงหกกระจายเต็มไปหมด
“ฉันนึกว่าใครเสียอีก!” ไวเปอร์แค่นเสียง “ที่แท้ก็หมูป่ายุโรปตะวันออกนี่เอง เงินส่วนที่แกค้างฉันไว้เมื่อเดือนก่อน ถึงเวลาจ่ายแล้วใช่ไหม”