ปลายเข็มกำลังจะแทงเข้าที่ท้ายทอยของซ่งเชียนเซี่ย
แต่ในหัวของซ่งเชียนเซี่ยพลันมีความทรงจำอันไกลโพ้นแวบผ่าน
เมื่อห้าปีก่อน ในคาสิโนใต้ดินแห่งหนึ่งในเขตซีริล ตอนพันหน้าแย่งลูกค้าของตัวเองกลับมาจากมือนกกระจาบเงิน เธอเอาปากกระบอกปืนจ่อหัวอีกฝ่าย แล้วหยิบเข็มฉีดยามาด้วย
“ข่าวกรองหนึ่งชุดขายได้ตั้งหนึ่งล้านดอลลาร์ แต่เข็มฉีดยากลับใช้ของถูกแบบซื้อเป็นโหลราคาสองเหรียญ นกกระจาบเงิน นิสัยขี้เหนียวของแกสักวันจะพาแกไปตาย!”
“เข็มฉีดยาล็อตนี้ฉันซื้อมาโหลละสองเหรียญต่างหาก! วันไหนแกตกอยู่ในมือฉัน ฉันจะใช้เข็มที่ทื่อที่สุดค่อย ๆ เลาะเอ็นร้อยหวายแกทีละเส้น ดูซิว่าแกยังจะวางท่าได้อีกไหม!”
ซ่งเชียนเซี่ยแอบถอนหายใจ ผ่านไปห้าปีแล้ว อีกฝ่ายก็ยังใช้ของห่วย ๆ แบบนี้อยู่
ของห่วย ๆ พวกนี้มีแรงต้านสูงมาก กว่าจะดันยาเข้าไปได้ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งวินาที
ครึ่งวินาที สำหรับคนทั่วไปก็แค่ชั่วพริบตา แต่สำหรับพันหน้า นานพอให้เธอทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง
ซ่งเชียนเซี่ยเก็บซ่อนความขลาดกลัวและความตื่นตระหนกทั้งหมดไว้ ตัวเธอที่เดิมกอดขาของนกกระจาบเงินอยู่ จู่ ๆ ก็ลื่นไหลราวกับปลาไหล มุดถอยไปกับพื้น
ปลายเข็มเฉียดปกเสื้อพยาบาลของเธอ แทงพลาดลงไปในร่องกระเบื้องที่เปียกชุ่ม
เสียงเป๊าะดังขึ้น เข็มฉีดยาพลาสติกหักออกเป็นสองท่อน ยากลามประสาทไหลนองเต็มพื้น
นกกระจาบเงินชะงักงัน
คนคนนี้หลบได้ยังไงกัน?
ก่อนที่นกกระจาบเงินจะทันชักมือกลับ มือซ้ายของซ่งเชียนเซี่ยก็พุ่งออกไปราวสายฟ้า
เธอคว้าข้อมือขวาของนกกระจาบเงินไว้ แล้วกดนิ้วหัวแม่มือลงบนเส้นกุมของอีกฝ่าย
จุดนี้เป็นตำแหน่งที่เส้นประสาทในร่างกายมาบรรจบกัน
ขอแค่ลงแรงได้ถูกจุด อย่าว่าแต่ผู้หญิงโตเต็มวัยคนหนึ่งเลย ต่อให้เป็นหมูป่าหนักหลายร้อยจินก็ยังต้องขาอ่อน
นกกระจาบเงินรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นผ่านแขนขวาทั้งข้าง ตั้งแต่ปลายนิ้วจรดหัวไหล่ชาแปลบไร้เรี่ยวแรง
ซ่งเชียนเซี่ยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้หายใจหายคอเลย
มือซ้ายที่กดเส้นกุมไว้พลิกออกด้านนอก ไหล่กระแทกเข้าที่อกของนกกระจาบเงินอย่างแรง
ขณะเดียวกัน มือขวาก็สอดเข้าไปใต้ชายเสื้อทำความสะอาดตัวโคร่งของนกกระจาบเงิน