ตีสองสิบนาที
โรงพยาบาลประชาชนกลางเมืองเจียงเฉิง แผนกผู้ป่วยใน ชั้นเจ็ด
ด้านนอกห้องผู้ป่วยวิกฤตมีแนวกั้นเขตขึงไว้ บนเตียงที่เดิมควรเป็นที่นอนของห้าวฮุ่ย ตอนนี้กลับมีเสี่ยวหลี่ มือจู่โจมร่างใหญ่ที่สุดในกองหน่วยปฏิบัติการพิเศษนอนอยู่แทน
คนไข้ตัวจริงถูกย้ายไปเซฟเฮาส์ตั้งนานแล้ว
เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ก็ถูกอาจารย์เจิ้งอ้างเรื่อง “การซ้อมอพยพหนีไฟ” ไล่ออกไปหมดแล้ว
ซ่งเชียนเซี่ยกับหลินหว่านเปลี่ยนเป็นชุดพยาบาล แล้วนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์
“ชุดพยาบาลของเราสองคนไม่มีกระเป๋าใหญ่ ๆ ไว้ใส่เมล็ดแตงโมสักใบเลยนะ”
“คิดว่ามาปิกนิกหรือไง รีบนั่งให้ดี!”
“เมื่อกี้ผู้กองกู้บอกในช่องสื่อสารว่า นกกระจาบเงินอาจโผล่มาได้ทุกเมื่อ ฝ่ามือฉันชุ่มเหงื่อไปหมดแล้ว!”
ซ่งเชียนเซี่ยเบ้ปาก พลางควงปากกาเซ็นชื่อสามด้ามในมือไปมา
ยัยปีศาจนั่นโหดจริง แต่ไม่เคยลงมือฆ่าคนด้วยตัวเองเลย
หลินหว่านนั่งอยู่ข้าง ๆ มือหนึ่งพลิกแฟ้มบันทึกผู้ป่วย ส่วนสายตาก็เหลือบมองทางเดินเป็นระยะ
“พี่หลิน พี่ดูไม่เหมือนพยาบาลเข้าเวรดึกเลยนะ เหมือนผู้ใหญ่บ้านยืนเฝ้าปากหมู่บ้านจับโจรขโมยไก่มากกว่า”
“ถ้าเดี๋ยวเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ อย่าฝืนสู้เด็ดขาดนะ ฉันจะเข้าไปซักถามเอง” หลินหว่านกำชับอย่างไม่ค่อยวางใจ
“วางใจเถอะ ฉันกลัวตายที่สุดแล้ว” ซ่งเชียนเซี่ยตบอกตัวเองรับประกัน “พอมีความเคลื่อนไหว ฉันจะรีบมุดลงใต้โต๊ะทันที รับรองไม่สร้างปัญหาให้ทีมแน่นอน”