*
เหนือผืนป่าเขียวชอุ่ม กลุ่มองครักษ์พกดาบกำลังเดินอยู่ในป่าไผ่
ไป๋อวี่ในชุดนักบวชสีเทาเดินนำอยู่หน้าขบวน ตามหลังเขาคือพระสี่รูปจากอารามโพธิ์ที่สวมจีวร
องครักษ์สี่คนหามเกี้ยวไม้ทาชาด ม่านโปร่งสีขาวบางเบาคลุมอยู่สองข้างเกี้ยว ไหวเอนตามสายลมที่พัดผ่านป่าเขาเป็นระยะ
ภายในเกี้ยว ฉู่หวูซวี่นั่งขัดสมาธิอยู่ในชุดจีวรสีทองเข้มปักลาย หลับตาพักผ่อนอย่างสงบ
สองข้างเกี้ยวคือองครักษ์สองกองที่เดินทางมาจากเมืองหลวงและประจำการอยู่ในเมืองเล็ก ๆ ใต้เขาผู่ถัวซาน
คนเหล่านี้เป็นผู้ที่ฝ่าบาทแห่งราชวงศ์เป่ยเฉาจัดเตรียมไว้เป็นพิเศษ ทุกครั้งที่ฉู่หวูซวี่ออกจากอาราม พวกเขาจะคอยติดตามอารักขาอยู่ไม่ห่าง
ฉู่หวูซวี่เพิ่งกลับจากจัดพิธีธรรมเล็ก ๆ ในเมือง บัดนี้ทั้งขบวนกำลังมุ่งหน้ากลับอารามโพธิ์
จู่ ๆ ก็มีเสียงอึกทึกดังมาจากส่วนลึกของป่าไผ่ไม่ไกลนัก
“อย่าหนีนะ!”
“ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!”
เสียงไล่ตามดังมา ตามด้วยเสียงขอความช่วยเหลือของหญิงสาวที่แว่วมาอย่างนุ่มนวล
ไป๋อวี่ขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนยกมือส่งสัญญาณให้ขบวนหยุด
เห็นเพียงหญิงสาววัยแรกรุ่นในชุดเรียบง่ายคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากป่าไผ่ไม่ไกล
นางกอดห่อสัมภาระไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าสะอาดสะอ้านงดงามอย่างยิ่ง ดูคล้ายหญิงชาวบ้านธรรมดา ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงถูกบ่าวชายหลายคนที่อยู่ไกลออกไปไล่จับ
“ท่านอาจารย์น้อย ช่วยข้าด้วย!”
หยุนอู้รีบวิ่งมาหยุดตรงหน้าขบวน ก่อนยอบกายคำนับอย่างอ่อนช้อย นางหยิกต้นขาตัวเองทีหนึ่ง ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมา น้ำตาหยดเผาะ ๆ ลงมาไม่ขาดสาย