*
หยุนอู้กลับมายังห้องพักบนเรือสำราญที่เสินหวยจัดเตรียมไว้ให้ล่วงหน้า ห้องไม่ใหญ่นัก แต่หรูหราและสะดวกสบายมาก
หลังอาบน้ำเสร็จ เธอก็ตั้งใจจะนอนพักบนเตียงสักครู่ ทว่าจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูถี่ ๆ ดังขึ้นหลายครั้ง
“ฉันเอง...”
เสียงคุ้นเคยดังมาจากนอกประตู เพียงแต่ฟังดูหอบหายใจเล็กน้อย
“อาหวย...”
หยุนอู้พึมพำ ก่อนจะรีบเปิดประตูทันที
เธอเห็นเสินหวยใช้มือข้างหนึ่งพยุงกรอบประตู ยืนโงนเงนอยู่ตรงนั้น แสงไฟสีเหลืองนวลในทางเดินสาดลงบนใบหน้าของเขา
คราวนี้หยุนอู้จึงมองเห็นชัดว่าใบหน้าของเสินหวยแดงระเรื่อผิดปกติ แก้มที่ขาวซีดจนดูป่วยมีสีชมพูแต้มอยู่
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาแดงก่ำ หอบหายใจแรงไม่หยุด
“ฉัน...”
เสียงของเสินหวยทุ้มต่ำเป็นพิเศษ ประกอบกับเสียงหอบหายใจที่เขาพยายามข่มไว้ ยิ่งฟังแล้วยั่วใจอย่างประหลาด
เขาเพิ่งเรียกเธอได้คำเดียว จู่ ๆ ก็โงนเงนจะล้มไปข้างหน้า หยุนอู้รีบยื่นมือไปประคองเขาไว้
“อาหวย!”
หยุนอู้เอ่ยอย่างเป็นห่วง ร่างท่อนบนของเสินหวยแทบทั้งหมดทิ้งน้ำหนักพิงไหล่เธอ กลิ่นหอมสดชื่นจากตัวเขาอบอวลอยู่ตรงปลายจมูก
เสินหวยซุกใบหน้าลงตรงซอกคอของหยุนอู้ แล้วแอบสูดดมกลิ่นกายของเธออย่างละโมบในมุมที่เธอมองไม่เห็น
ผิวกายอุ่นร้อนของเสินหวยแนบชิดกับหยุนอู้ ทั้งร่างของเขาร้อนผิดปกติ