*
หยุนอู้คิดว่าตัวเองจะได้ไปเล่นกับกลุ่มสาว ๆ ที่นั่นพร้อมกับอันซินและไป๋ลู่ลู่
แต่พวกเธอแค่พาหยุนอู้ไปนั่งบนโซฟาว่าง ๆ แล้วพูดคุยกับเธอเรื่อยเปื่อย
ทั้งสองไม่ได้แสดงท่าทีเป็นปรปักษ์แม้แต่น้อย หัวข้อที่คุยกันก็เป็นเรื่องเครื่องสำอางและการดูแลผิว ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้หญิงมักพูดคุยกัน
อันซินยังยื่นเหล้าให้เธอด้วย แต่หยุนอู้ปฏิเสธอย่างสุภาพ ในใจยังคงระมัดระวัง จึงกล้าดื่มแค่น้ำผลไม้ที่ไม่ทำให้เมา
ส่วนใหญ่เป็นอันซินกับไป๋ลู่ลู่ที่ผลัดกันพูด หยุนอู้แทบไม่ได้ตอบอะไร ดื่มน้ำผลไม้มากเกินไป ผลที่ตามมาคือเธอเริ่มอยากเข้าห้องน้ำ
“ขอโทษนะ ฉันขอไปห้องน้ำหน่อย”
หยุนอู้เอ่ยอย่างรู้สึกเกรงใจ แล้วลุกออกไป
หลังหยุนอู้จากไป รอยยิ้มจริงใจและเป็นมิตรบนใบหน้าของอันซินกับไป๋ลู่ลู่ก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา
ทั้งคู่จงใจเลือกตำแหน่งที่ไม่สะดุดตา เพื่อให้ลงมือได้สะดวก
อันซินหยิบห่อของบางอย่างที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมา แล้วเทลงในแก้วน้ำผลไม้ของหยุนอู้อย่างรวดเร็ว
“เสร็จหรือยัง?”
ไป๋ลู่ลู่กวาดตามองรอบ ๆ อย่างกระวนกระวายและรู้สึกผิด ก่อนจะถามเสียงเบาอย่างร้อนใจ
อันซินจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็เขย่าแก้วน้ำผลไม้เล็กน้อย ก่อนวางกลับไว้ที่เดิม
“เรียบร้อยแล้ว แค่รอให้เธอกลับมาดื่มเข้าไป คนที่เธอจัดเตรียมไว้ทางนั้นล่ะ?”
“อยู่ในห้องส่วนตัว...”
ไป๋ลู่ลู่ขมวดคิ้วน้อย ๆ พลางยกแก้วแชมเปญในมือขึ้นจิบอย่างหวาดหวั่น จากนั้นจึงถามอันซินว่า
“นี่ เธอแน่ใจนะว่ามันจะได้ผล?”
“เมื่อกี้เธอก็เห็นแล้วนี่ว่าเธอสนิทกับคุณชายซูขนาดไหน ถ้าไม่หาทางทำลายเธอ คุณชายซูที่เธอชอบก็จะกลายเป็นของเธอไป”