*
ภายในห้องรับแขกอันกว้างขวาง ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายกำลังถือไม้ถูพื้นถูพื้นอยู่ เมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา เขาก็หยุดมือแล้วหันไปมอง
หยุนอู้ออกจากเมืองเอไปสองวันกว่าจะกลับมา พอเห็นใบหน้าของชายคนนั้น เธอก็อดมองซ้ำอีกสองสามครั้งไม่ได้
เขาหน้าตาดีจริง ๆ ไหล่กว้าง เอวสอบ ขายาว รูปร่างดีกว่านายแบบชายส่วนใหญ่ในวงการเสียอีก เครื่องหน้าคมคายและโดดเด่น สันคิ้วกับสันจมูกก็ดูดีเป็นพิเศษ
ผมยาวสีดำสนิทถูกรวบครึ่งศีรษะ แต่กลับไม่ดูเกะกะเลยสักนิด แถมยังขับให้เขาดูราวกับเซียนผู้ล่องลอยเหนือโลก แม้ในมือจะถือไม้ถูพื้นอยู่ ก็ยังให้ความรู้สึก…
เหมือนเซียนผู้เปี่ยมกลิ่นอายแห่งเต๋าอย่างนั้นหรือ?
ชายคนนั้นจ้องหยุนอู้อย่างไม่วางตา จนเธอรู้สึกว่าแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“ดีนะที่เมื่อกี้พี่หลินกับพี่ฉิงไม่ได้เข้ามา ไม่งั้นถ้าพวกเขาเห็นคุณ ฉันคงไม่รู้จะอธิบายยังไง…”
เธอพึมพำเสียงเบา เอาเข้าจริงจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อยากเชื่อว่าจู่ ๆ จะมีคนโผล่มาในบ้านของตัวเอง แล้วเธอยังปล่อยให้เขาพักอยู่ที่นี่แบบนี้อีก
พอนึกถึงเมื่อครึ่งเดือนก่อน เช้าวันนั้นหยุนอู้เกือบตกใจตาย จู่ ๆ ในบ้านก็มีชายคนหนึ่งสวมชุดคลุมยาวสีขาวแบบโบราณเพิ่มขึ้นมา เขาเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดจา
ตอนนั้นหยุนอู้เกือบคิดว่าเขาเป็นคนบ้าที่หนีมาจากกองถ่ายละครย้อนยุคหรือเปล่า หรือเป็นแฟนคลับที่ “รักเธอแต่ไม่ได้ครอบครอง” ไม่ก็เป็นพวกแฟนคลับสะกดรอยตามที่ตามเธอมาถึงบ้าน?
ตอนนั้นสมองน้อย ๆ ของหยุนอู้คิดความเป็นไปได้ทุกอย่างไปหมด สุดท้ายกลับกลายเป็นว่า…
เขาเป็นตัวละครเอ็นพีซีในเกมเกมหนึ่งงั้นหรือ?
ที่เธอรู้ได้ก็เพราะตอนนั้นหยุนอู้กำลังติดต่อร่วมงานเป็นพรีเซนเตอร์ให้บริษัทหมิงฉี่อยู่พอดี