*
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เสิ่นจิ่นลอบเข้าห้องของหยุนอู้ แต่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นอนอยู่ข้างกายเธอ
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ แสงสลัวจนมองเห็นอะไรไม่ชัด ทั้งที่บนเตียงยังมีที่ว่างอีกมาก แต่เสิ่นจิ่นก็อดขยับเข้าใกล้หญิงสาวที่กำลังหลับสนิทอย่างเป็นสุขไม่ได้
ก่อนหน้านี้ หลังลอบเข้ามาในห้องของเธอ เขามักนั่งปรับลมหายใจและทำสมาธิอยู่บนโซฟาเงียบ ๆ แต่วันนี้กลับล้มตัวลงนอนข้างกายเธอโดยไม่ให้ใครรู้
“ช่างเถอะ ก็แค่ทำเพื่อให้ได้กลับไปเท่านั้น…”
เสียงของเสิ่นจิ่นทุ้มต่ำ ต่างจากท่านอนกางแขนกางขาของหยุนอู้ เขาห่มผ้าห่มลายดอกเล็ก ๆ ผืนนั้น นอนตัวตรงเป็นระเบียบเรียบร้อย
ทว่ากลิ่นหอมจาง ๆ จากคนข้างกายกลับลอยมาแตะจมูกอยู่เสมอ…
ในที่สุด เมื่อหญิงสาวที่หลับสนิทพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้เขา เสิ่นจิ่นก็อดใจไม่ไหว ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ ก่อนใช้แขนเรียวยาวโอบกอดหยุนอู้ไว้อย่างง่ายดายและแผ่วเบา
ไม่รู้เพราะเหตุใด จิตใจที่กระสับกระส่ายกลับสงบลงในชั่วพริบตา
ก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่หยุนอู้นอน เธอมักดิ้นไปดิ้นมา บางครั้งผ้าห่มก็ร่นลงไปถึงน่อง เสิ่นจิ่นจึงคอยช่วยห่มให้โดยไม่ปริปากบ่น
“ไม่อ้วนสักหน่อย”
จู่ ๆ เสิ่นจิ่นก็เอ่ยเสียงทุ้ม คล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้หยุนอู้พูดตอนกินข้าวว่า กินอาหารฝีมือเขาแล้วน้ำหนักขึ้น
เขาโอบเอวเธอไว้ทั้งสองมือ รู้สึกว่าเอวคอดกำลังดี เนื้อบริเวณนั้นก็นุ่มนิ่ม เอ๊ะ ไม่สิ เหมือนว่า…