*
ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตกแต่งหรูหราอย่างยิ่ง ประตูห้องน้ำถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็ว ชายร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ขายาว อุ้มหญิงสาวร่างบอบบางที่ห่อหุ้มด้วยชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมา
หญิงสาวมีใบหน้างดงามประณีต เปี่ยมเสน่ห์และบริสุทธิ์ผุดผ่อง ดูเหนื่อยล้าอย่างที่สุด ใบหน้านั้นเหมือนกับโปสเตอร์บนผนังทั้งผืนในห้องรับแขกไม่มีผิด
“คุณนี่มันจอมโกหก!”
ดาราสาวคนสวยที่พักจนหายเหนื่อยแล้วนั่งอยู่บนโซฟาอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อย นิ้วเรียวงามที่ทาเล็บสีธรรมชาติไว้อย่างประณีตชี้ไปยังชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาโดดเด่นตรงหน้า
“ไหนบอกว่าจะกลับไปโลกในเกมแล้วไง? ทำเอาฉันเผลอใจชั่ววูบก็เลย... แต่ตอนนี้คุณก็ยังอยู่ดีนี่นา! ฮือ ๆ ทั้งคืนไม่ได้พักดี ๆ เลย ฉันจะมีริ้วรอยแล้วนะ...”
เธอร้องไห้พลางใช้สองมือประคองแก้มขาวนุ่มของตัวเอง ชุดคลุมอาบน้ำบนตัวหลวมจนเผยให้เห็นไหปลาร้า ซึ่งยังมีรอยจาง ๆ อยู่เล็กน้อย...
ชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ราวกับถูกผู้สร้างสรรค์บรรจงแกะสลักอย่างประณีต ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือใบหน้าก็สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เพียงแต่สีหน้าของเขาเรียบเฉย ไม่มีอารมณ์เกินจำเป็น
“ขอโทษครับ”
เขาเอ่ยด้วยท่าทีจริงจังขึ้นมาอย่างฉับพลัน คุกเข่าอยู่ตรงหน้าหยุนอู้จนตัวเตี้ยกว่าเธอ มือถือผ้าขนหนูสะอาดคอยเช็ดเท้าที่เปียกชื้นของเธอ
“ผมยังอยากทำอีก...”
“หุบปาก! ถ้ายังอยากอีก คุณ...คุณก็เป็นหมาน้อยไปเลย!”
เธอหน้าแดงก่ำราวกับขนพองฟูแล้วพูดออกมา จากนั้นก็ฮึดฮัดอย่างได้ใจสองครั้ง คิดว่าพูดแบบนี้คงหยามกันพอแล้วกระมัง
ใครจะคิดว่าคนคนนั้นยังหน้าด้านไม่เปลี่ยน มือหนึ่งจับข้อเท้าของเธอแล้วยกขึ้นมาแตะใบหน้าตัวเอง
“โฮ่ง ๆ ๆ”
*
【ติ๊ง! เดินทางถึงโลกใบใหม่แล้ว!】