*
หยุนอู้ที่เดินเคียงข้างลู่หวังก็ได้รับสายตาที่จับจ้องมานับไม่ถ้วนเช่นกัน
มีทั้งสายตาตรงไปตรงมา ชื่นชมตะลึงงัน อิจฉา และริษยา
หยุนอู้ยังไม่ค่อยชินนัก จึงขยับเข้าไปใกล้ลู่หวังอีกนิด มือจับแขนเขาไว้พลางนำทาง
“หนาวไหม?”
เสียงไพเราะของลู่หวังดังขึ้นกะทันหัน วันนี้หยุนอู้สวมชุดราตรีผ้าซาตินทรงหางปลา คอเสื้อปาดไหล่เผยให้เห็นหัวไหล่เกือบทั้งหมด
ชุดทรงเข้ารูปแนบไปกับเรือนร่าง เผยส่วนโค้งเว้าให้เห็นราง ๆ ดูสง่างามและมีเสน่ห์อย่างยิ่ง
“ไม่หนาว...”
หยุนอู้ตอบเสียงเบา แม้ดาดฟ้าเรือจะเป็นพื้นที่เปิดโล่ง แต่โชคดีที่คืนนี้ไม่มีลมมากนัก
ลู่หวังเม้มริมฝีปากบางแน่น หยุนอู้รู้สึกได้ถึงไอเย็นจาง ๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
ลู่หวังหนาวจริง ๆ เขาก้มตาลงอย่างแนบเนียน แอบชำเลืองมองหยุนอู้
อดสบถด่าหานสิงในใจไม่ได้ ชุดราตรีของภรรยาเขาวันนี้เป็นหานสิงที่จัดการเตรียมให้ แต่หมอนั่นกลับเลือกชุดแบบนี้มาให้
แววตาของลู่หวังหม่นลงเล็กน้อย ปล่อยให้หยุนอู้นำทางต่อไป ส่วนสายตาร้อนแรงที่ผู้หญิงรอบข้างส่งมา เขาก็ทำราวกับไม่รู้สึก
จากมุมที่ลู่หวังยืนอยู่ เขามองเห็นชายกระโปรงทรงหางปลาของหยุนอู้ไหวตามจังหวะก้าว และเอวคอดที่ชุดรัดเน้นให้เห็น
รวมถึงบริเวณใต้กระดูกไหปลาร้านั่น...
“คุณลู่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”
จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น หยุนอู้หันไปมอง แล้วพบว่าเป็นป๋อเหยียนถิงที่ไม่ได้เจอหน้ามาหลายวัน ผู้หญิงในชุดกระโปรงสีชมพูที่ควงแขนเขาอยู่ก็คือเถียนเถียน
โอกาสแอบมองภรรยาถูกขัดจังหวะ ลู่หวังจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างแนบเนียน
คนในแวดวงสังคมชั้นสูงของเมืองหลวงต่างก็รู้เรื่องระหว่างลู่หวังกับป๋อเหยียนถิงอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้ลู่หวังยังไล่คนตระกูลป๋อออกจากคฤหาสน์อีกด้วย