*
ร้อน
ร้อนจนหยุนอู้รู้สึกเหมือนตัวเองถูกเสียบไม้ย่างอยู่เหนือกองไฟ ศีรษะก็หนักอึ้งมึนงงไปหมด
เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ รับรู้ว่ามีคนกำลังอุ้มเธอพาดแขนเดินขึ้นบันได รอบข้างดูคุ้นตาอยู่บ้าง คล้ายกับวิลล่าในคฤหาสน์ตระกูลลู่
เอ๊ะ? แต่หยุนอู้จำได้ว่าเมื่อครู่เธอยังอยู่บนเรือสำราญอยู่เลย ทำไมพริบตาเดียวถึงกลับมาที่คฤหาสน์แล้วล่ะ
ทว่าขณะที่ศีรษะยังมึนงง เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นตัวเองดันซื่อบื้อดื่มเหล้าที่ป๋อเหยียนถิงวางยาไว้ให้ลู่หวัง จากนั้นก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ
ลู่หวังอุ้มเธอออกจากเรือสำราญ แล้วขึ้นรถกลับมา ไม่นานก็มาถึงคฤหาสน์
“ร้อนจะตายอยู่แล้ว อย่าเอาฉันไปย่างนะ...”
หยุนอู้เริ่มพูดจาเพ้อเจ้อด้วยสมองที่มึนงง เธอมองเห็นชายตรงหน้าอย่างพร่าเลือน และเห็นว่าเป็นลู่หวัง
เขากำลังอุ้มเธอเดินขึ้นชั้นบน แม้ไฟบนบันไดจะสลัว แต่ฝีเท้าของเขากลับมั่นคงมาก
ไม่เหมือนคนตาบอดเลยสักนิด
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่หวังเพียงเหลือบมองหยุนอู้ในอ้อมแขนที่แววตาเริ่มพร่ามัว ก่อนจะเร่งฝีเท้าขึ้นชั้นบนไปยังห้องนอนโดยไม่พูดอะไร
ฤทธิ์ยาในน้ำผลไม้เริ่มออกแล้ว ใบหน้าของหยุนอู้แดงระเรื่อ พอรู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนมีคนวางเธอลงบนเตียงใหญ่แสนนุ่มสบาย
ลู่หวังโน้มตัวนั่งลงข้างเตียง ดวงตาดำสนิทลึกล้ำ
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าป๋อเหยียนถิงจะเล่นตุกติกในงานเลี้ยงครั้งนี้ เดิมทีตั้งใจจะซ้อนแผน ให้เขาคิดว่าฉันโดนเข้าแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นคนดื่มเข้าไป...”