*
พ่อแม่หยุนเป็นคนซื่อสัตย์และเรียบง่ายมาตลอดชีวิต ทั้งคู่มีหน้าตาใจดี เป็นมิตร และเข้ากับคนง่าย
หยุนมารดาป่วยหนัก พ่อหยุนจึงขายบ้าน ลาออกจากงาน และคอยดูแลนางอย่างใกล้ชิด ช่วงนี้อาการของนางเริ่มดีขึ้นแล้ว
ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในห้องพักผู้ป่วยวีไอพีชั้นบนสุดของโรงพยาบาลเอกชนในเครือบริษัทลู่
ทันทีที่เห็นหยุนอู้เดินเข้ามา พ่อหยุนก็วางของในมือลงแทบจะทันที แล้วรีบตรงเข้าไปหา
“เสี่ยวหม่าน!”
“พ่อ แม่?”
น้ำเสียงของหยุนอู้เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดี นางรีบเข้าไปกอดพ่อ แล้วจึงวิ่งไปข้างเตียงเพื่อพบหยุนมารดา
หยุนมารดาพิงอยู่บนเตียงและยังให้น้ำเกลืออยู่ ทว่าสีหน้าดูดีขึ้นมากแล้ว นางมองหยุนอู้ด้วยแววตาอ่อนโยน
“พ่อ แม่ พวกท่านมาจิงซื่อได้อย่างไร?”
หยุนอู้รีบถาม ยังไม่ทันที่พ่อหยุนจะตอบ นางก็ได้ยินเสียงของลู่หวังเสียก่อน
“ผมให้คนไปรับคุณลุงกับคุณป้ามาครับ”
ลู่หวังกับหานสิงเดินเข้ามา เขาสวมสูทอย่างเรียบร้อย ใบหน้าเย็นชาประดับรอยยิ้มบาง ๆ
“เสี่ยวหม่าน เราต้องขอบคุณคุณลู่ให้มากนะ เขาหาทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญมารักษาแม่ของลูก แล้วยังบอกด้วยว่าค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้บริษัทเครือลู่เป็นคนรับผิดชอบ”
พ่อหยุนมองลู่หวังด้วยแววตาซาบซึ้ง เขาไม่เคยพบลู่หวังมาก่อน มีเพียงหานสิงที่อยู่ข้างกายลู่หวังมาแจ้งเรื่องและอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง พวกเขาจึงนั่งเครื่องบินส่วนตัวมาจิงซื่อกันข้ามคืน
หยุนอู้เผยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะหันไปมองลู่หวัง
“ก่อนหน้านี้ผมคิดจะพาคุณลุงกับคุณป้ามาพักรักษาตัวที่จิงซื่ออยู่แล้วครับ แค่เสียเวลาไปสองสามวันเพราะอยากหาทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่ดีที่สุด”