*
ซอมบี้ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?!
ดวงตากลมใสของหยุนอู้เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่นานเธอก็นึกถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมาได้
“ไฟดับหมดแล้ว คุณทำอาหารได้ยังไง?”
ซือเช่อวางอาหารสองจานที่มีทั้งเนื้อและผักลงบนโต๊ะอาหารอย่างเงียบ ๆ
เขาหันหน้าไปทางหยุนอู้ แล้วยกมือซ้ายดีดนิ้ว เปลวไฟกลุ่มหนึ่งก็พุ่งวาบขึ้นมาจากฝ่ามือซีดเซียวของเขา
ความประหลาดใจในดวงตาคู่งามของหยุนอู้ยิ่งเพิ่มขึ้น ดูท่าซือเช่อคงก่อเตาไว้ในครัวแล้วใช้มันทำอาหาร
“คุณมีพลังธาตุไฟด้วยเหรอ?”
หยุนอู้ถามด้วยความสงสัย ดวงตาจับจ้องเปลวไฟในฝ่ามือของซือเช่ออย่างตื่นตะลึง
ก่อนหน้านี้เธอเคยอ่านนิยายแนววันสิ้นโลก เหมือนจะพูดถึงว่าบางคนมีพลังพิเศษได้หลายชนิด
“เพิ่งใช้เป็น”
ซือเช่อตอบเสียงทุ้ม สีหน้าจริงจัง เขาก้มตาลง จัดชามกับตะเกียบอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“อย่าบอกนะว่าคุณฝึกพลังนี้เพื่อทำอาหาร?”
“คุณต้องกิน”
ดวงตาสีเทาอมฟ้าของซือเช่อมองตรงไปยังหยุนอู้ คุณหนูคนสวยที่อยู่เพียงลำพังมีสีหน้าชะงักงันไปชั่วขณะ
ตามเหตุผลแล้ว ซือเช่อเป็นซอมบี้ ต่อให้ไม่กินอะไรก็ไม่รู้สึกทรมาน ดังนั้นเขาคงเรียนรู้พลังธาตุไฟเพราะเธอต้องกินข้าว
หยุนอู้รู้สึกอบอุ่นในใจอยู่บ้าง ขณะเดียวกันก็อดทึ่งไม่ได้ว่าพลังพิเศษในวันสิ้นโลกนี้ได้มาง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ ทำไมซือเช่อถึงเรียนรู้ได้เร็วเหลือเกิน?
ซือเช่อกับหยุนอู้นั่งตรงข้ามกัน บนโต๊ะอาหารตรงกลางมีซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานกับมะเขือยาวตุ๋นถั่วฝักยาว สีสันน่ากิน กลิ่นหอมยั่วใจ