*
ริมฝีปากหวานละมุนของหยุนอู้แตะลงเพียงชั่วครู่ ก่อนนางจะรีบถอยหลังหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างจากซือเช่อเล็กน้อย
“พอแล้ว...”
นางเอ่ยเสียงแผ่วเบานุ่มนวล ใบหน้าแดงระเรื่อ พลางยกมือขึ้นใช้นิ้วลูบไล้ริมฝีปากอย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยอย่างขลาดเขินว่า
“ซือเช่อ เจ้ารู้สึกว่าความทรงจำฟื้นคืนมาบ้างหรือไม่?”
“ไม่”
ถ้าทำอีกสักหลายครั้งก็อาจจะฟื้นคืนมาแล้วก็ได้
ซือเช่อหลุบดวงตาสีเทาอมฟ้าลง จ้องหยุนอู้นิ่งไม่กะพริบ ราวกับกำลังส่งสัญญาณบางอย่างให้นาง
“ตกลงกันแล้วว่าวันหนึ่งทำได้แค่ครั้งเดียว ตอนนี้ก็มืดแล้ว ข้าจะนอน...”
พวงแก้มขาวผ่องของหยุนอู้ยังคงแดงระเรื่อ นางหลบสายตาแล้วคิดจะขึ้นเตียงพักผ่อน
ทว่าซือเช่อยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หยุนอู้จึงหันไปมองเขาอย่างสงสัย
“ห้องของเจ้าอยู่ตรงหัวบันได ตอนนี้มีไฟฟ้าใช้แล้ว ทางเดินก็ไม่มืด เจ้าไปได้แล้ว”
“ข้าจะนอนที่นี่”
เสียงใสเย็นของซือเช่อดังขึ้น ดวงตาสีเทาอมฟ้าคู่งามฉายแววจริงจังอย่างยิ่ง
“ไม่ได้ เจ้าจะนอนห้องเดียวกับข้าไม่ได้”
คราวนี้หยุนอู้ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด จะลังเลใจยอมตามคำพูดของซือเช่ออีกไม่ได้แล้ว
“เหตุใด”
“ไม่มีเหตุผลทั้งนั้น!”
“อ้อ”
เขายังมีอีกวิธี
ซือเช่อตอบรับอย่างสงบนิ่งเกินคาด หยุนอู้คิดเสียอีกว่าต้องพูดเหตุผลกับเขาอยู่นาน
หลังซือเช่อจากไป หยุนอู้จึงปิดไฟแล้วขึ้นเตรียมตัวนอน