*
ภายในห้องนอนอันเงียบสงัด หยุนอู้นั่งอยู่ข้างเตียง สวมชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มตัวหลวมคลุมทับด้วยเสื้อคาร์ดิแกนอีกชั้น
แม้นางจะเตรียมใจไว้แล้วว่าจะกลายพันธุ์เป็นซอมบี้ แต่มือเล็กเรียวขาวคู่นั้นก็ยังอดกำชายชุดนอนไว้แน่นด้วยความประหม่าไม่ได้
ส่วนซือเช่อยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างเตียง ใบหน้ายังคงไร้ความรู้สึกเช่นเคย
มีเพียงดวงตาสีเทาอมฟ้าที่เผยความขุ่นเคืองและไม่เข้าใจออกมา
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงต้องซ่อนของอร่อย ไม่ยอมให้เขากิน
“ข้ารู้สึกตัวร้อน ๆ หรือว่าข้ากำลังจะกลายเป็นซอมบี้แล้ว?”
เสียงนุ่มนวลของหยุนอู้สั่นเครือเล็กน้อย นางยกมือแตะหน้าผาก รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นไข้
แม้ตั้งแต่วันแรกที่วันสิ้นโลกปะทุขึ้น นางจะเคยคิดไว้แล้วว่าตัวเองคงลงเอยด้วยการกลายเป็นซอมบี้ แต่พอมาเผชิญสถานการณ์จริงเข้าก็อดกลัวไม่ได้
“ซือเช่อ เจ้าอยู่เฝ้าข้าที่นี่ก่อนได้ไหม? รอข้ากลายเป็นซอมบี้แล้ว...”
เด็กสาวบอบบางที่นั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาหางตายังแดงเรื่อ เงยหน้าขึ้น
นางสูดจมูกเล็ก ๆ ก่อนเอ่ยเสียงหวาดหวั่นว่า
“เจ้าก็ขังข้าไว้ในห้องนอนเสีย ข้าไม่อยากออกไปกินคน เดี๋ยวตัวเปรอะเปื้อนไปหมด...”
“ไม่หรอก”
เสียงของซือเช่อต่ำทุ้ม ใบหน้ายังคงเรียบเฉย ร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ข้างเตียงอย่างสงบนิ่ง
นางไม่มีทางกลายเป็นหรอก
อีกอย่าง เขาก็ถอดลูกบิดประตูออกไปแล้ว ล็อกไม่ได้ด้วย
หยุนอู้เฝ้ารอให้ตัวเองกลายเป็นซอมบี้ ท่ามกลางราตรีเงียบงัน บางครั้งก็ได้ยินเสียงคำรามของซอมบี้จากที่ไกล ๆ แต่ไม่ได้อยู่ใกล้นัก