*
“ทำไมท่านถึงตัดผมล่ะ?”
หยุนอู้เพิ่งนึกขึ้นได้ จึงมองเสิ่นจิ่นอย่างประหลาดใจ
ผมยาวสีดำสนิทของเขาถูกตัดจนสั้น ทั้งยังสวมเพียงชุดอยู่บ้านที่นางซื้อให้แบบขอไปทีเมื่อก่อน แต่กลับดูดีอย่างยิ่ง รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ขายาว
เสิ่นจิ่นในตอนก่อนดูราวกับบุรุษรูปงามจากละครย้อนยุค แต่พอเปลี่ยนทรงผมให้เข้ากับโลกปัจจุบัน ก็ยิ่งดูเหมือนคนที่มีตัวตนอยู่ในโลกนี้จริง ๆ ใบหน้าทุกส่วนล้วนได้สัดส่วนอย่างพอเหมาะ
มือที่เสิ่นจิ่นกำลังตักข้าวให้หยุนอู้ชะงักไป ก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
ตอนวางชามข้าวตรงหน้าหยุนอู้ เขาก้มตัวลงเล็กน้อยอย่างแนบเนียน เพื่อให้นางได้มองใบหน้าของเขาใกล้ ๆ
“ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องทำตามธรรมเนียมของที่นี่”
เสิ่นจิ่นกล่าวพลางหลุบตาลง วางชามข้าวตรงหน้าหยุนอู้ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างไม่รีบร้อน
เมื่อรู้สึกว่าสายตาของหญิงสาวฝั่งตรงข้ามจับจ้องอยู่ที่ตน เขาก็ยกมือขึ้นจัดทรงผมที่เพิ่งใช้เวทมนตร์ซึ่งฟื้นคืนมาได้เพียงเล็กน้อยเปลี่ยนให้ อย่างไม่ใส่ใจนัก
“ดูดีหรือไม่?”
เสิ่นจิ่นเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับถามไปอย่างนั้น ทว่าสายตาคู่นั้นกลับเหลือบมองหยุนอู้เป็นระยะ
“แค่ก ๆ…”
หยุนอู้ถูกจับได้ว่าแอบมอง จึงกระแอมสองครั้งกลบเกลื่อนอย่างกระอักกระอ่วน ก้มหน้ากินข้าวคำโต ก่อนตอบเสียงอู้อี้ว่า
“กะ…ก็ใช้ได้ ข้าไม่ได้แอบมองท่านเมื่อครู่นะ ข้ากำลังคิดเรื่องอื่นอยู่…”
เสิ่นจิ่นไม่ได้ยินดีนักกับคำตอบเช่นนั้น ความรู้สึกของเขาเขียนอยู่บนใบหน้าชัดเจน เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วกินข้าวเงียบ ๆ