*
“ทำไมมีเสียงผู้ชายล่ะ? อยู่บ้านเธอเหรอ? นี่เธอ... เธอมีแฟนแล้วหรือไง?!”
เสียงผู้จัดการดังมาจากปลายสาย หยุนอู้ถลึงตาใส่เสิ่นจิ่นอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะรีบเปิดโทรทัศน์
“คุณหูฝาดแล้ว เสียงในละครต่างหาก จะตกใจอะไรขนาดนั้น? หนวกหูจะตาย!”
หยุนอู้พูดอย่างกระอักกระอ่วน โชคดีที่ผู้จัดการคุ้นเคยกับนิสัยของเธอดี จึงไม่ได้สงสัยอะไร
เธออ้างว่าต้องดูละครต่อแล้ววางสายไป ปล่อยให้พี่หลินนั่งครุ่นคิดถึงเสียงผู้ชายที่ดังขึ้นจากทางหยุนอู้เมื่อครู่อยู่คนเดียว
ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนมีผู้ชายอยู่ในห้องของหยุนอู้เลยนะ...
หลังวางสาย หยุนอู้ก็เงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่เสิ่นจิ่นอย่างขุ่นเคือง
“บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าพูด?”
“ข้าลืม”
เสิ่นจิ่นตอบเสียงขรึม ยืนก้มหน้าอย่างว่าง่ายอยู่ตรงหน้าเธอ
ดวงตาคู่คมหล่อเหลาคู่นั้นลอบสังเกตสีหน้าของหยุนอู้ พอเห็นว่าเธอยังโกรธอยู่ บนใบหน้าที่ไร้อารมณ์ก็ปรากฏความงุนงงทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา
“ขอโทษ”
เสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูเศร้าสร้อยน่าสงสารอยู่บ้าง หยุนอู้จึงเงยหน้ามองเสิ่นจิ่น
ชายร่างสูงใหญ่สวมชุดนอนลายการ์ตูนที่เธอซื้อให้ ยืนอยู่กับที่อย่างเรียบร้อย ดูท่าทางแล้วเมื่อครู่คงไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้น
อย่างไรเสีย เธอก็หลอกผู้จัดการไปได้ชั่วคราวแล้ว หยุนอู้ไม่ได้โกรธจริงจัง และยังคิดว่าเสิ่นจิ่นคงใช้มาตรฐานเดียวกับคนทั่วไปไม่ได้
เขาดูทึ่ม ๆ บางครั้งก็ซื่อบื้อ มองยังไงก็ดูเหมือนคนไม่ค่อยฉลาด...