*
ระยะห่างค่อนข้างไกล จึงมองเห็นได้ไม่ชัดนัก บนบัลลังก์ของรถราชสีห์มีบุรุษร่างสูงใหญ่กำยำ ผิวสีทองแดงของเขาสะดุดตาเป็นพิเศษ
เขาสวมเสื้อคลุมลายปักสีทองหม่น ผมยาวรวบปลายไว้ด้วยมงกุฎทองคำ และคาดหน้าผากด้วยแถบผ้าสีทอง เครื่องหน้าคมคายหล่อเหลาแฝงไอเย็นเยียบ
หยุนอู้มองเขาจากระยะไกล รู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าอยู่บ้าง
จนกระทั่งใบหน้าของเขาซ้อนทับกับคนผู้นั้นในทุกโลก ในชั่วขณะนั้น ภายในใจของนางก็พลันมีความรู้สึกซับซ้อนผุดขึ้นมา
หญิงขายแป้งทอดที่คุกเข่าอยู่ข้างกายหยุนอู้เห็นนางยืนนิ่งไม่ยอมคุกเข่า จึงรีบเตือนว่า
“แม่นางน้อย รีบคุกเข่าลงเถิด หากถูกพบเข้าอาจถูกลงโทษได้นะ”
“ขออภัยท่านยาย ข้าต้อง...ไปทางนั้น...”
หยุนอู้เอ่ยอย่างเร่งรีบ ก่อนจะไม่สนใจคำห้ามปรามของหญิงชราและผู้คนใจดีรอบข้าง แล้วสาวเท้าไปยังขบวนที่อยู่ทางนั้น
อานูส... เป็นอานูสจริง ๆ คนที่นางเฝ้าคิดถึงและอยากพบอีกครั้งมาตลอด...
ท่ามกลางฝูงชนสองข้างทางที่ต่างคุกเข่า หยุนอู้ซึ่งกำลังเดินเข้าไปหาขบวนขององค์ราชันจึงโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ
องครักษ์สองคนที่นำอยู่ด้านหน้าพบนางเข้าอย่างรวดเร็ว ต่างยกกระบี่ขึ้นอย่างระแวดระวังแล้วขวางนางไว้
“บังอาจ!”
หยุนอู้ชะงักฝีเท้า ผ้าคลุมหน้าบางเบาที่ปิดบังใบหน้าบนศีรษะเลื่อนลงเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าเกือบครึ่งหนึ่ง
ใบหน้าขาวผ่องงดงามเช่นนางพบเห็นได้ยากในธีบส์ แม้แต่องครักษ์ยังอดชะงักไปไม่ได้