*
ความทรงจำในโลกใบแรกสิ้นสุดลง ภายในพื้นที่เสมือน ดวงตาทั้งสองข้างของหยุนอู้ยังคงแดงระเรื่อ
ความทรงจำนี้ไม่ได้สมบูรณ์นัก แต่โดยรวมแล้วเรื่องราวก็เกิดขึ้นเช่นนั้นจริง ๆ สุดท้ายนางยังคงหลบหนีออกจากโลกใบนั้นมาได้
ตอนนั้นพระเอกใช้คำสาปตัดการเชื่อมต่อระหว่างนางกับเสี่ยวไป๋ ทว่าคำสาปนี้กลับอ่อนกำลังลงมากเมื่ออยู่ในวิหารนอกพระราชวัง เสี่ยวไป๋จึงหาช่องโหว่และตามหานางจนพบอีกครั้งได้
หลังถูกบังคับให้ออกจากโลกในตอนนั้น หยุนอู้ก็ได้ฟังเสี่ยวไป๋ ระบบของนางอธิบายว่าเหตุใดโลกใบนั้นจึงเปลี่ยนแปลงไปในภายหลัง
เพราะพระเอกมีจิตสำนึกของตนเองและหลุดพ้นจากวิถีสวรรค์ของโลก จึงกลายเป็นตัวละครใหม่ที่มีตัวตนเป็นอิสระขึ้นมาโดยอ้อม
เรื่องนี้ทำให้ตัวละครเอกและเนื้อเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพระเอกเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย หากพระเอกยังคงตกหลุมรักนางเอก เนื้อเรื่องก็คงไม่เปลี่ยนไปมากนัก
แต่ปัญหาคือพระเอกไม่ได้ตกหลุมรักนางเอก ส่วนนางเอกเองก็ไม่ได้คิดจะอยู่ในโลกนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการชอบพระเอกเลย
สุดท้ายฉินโยว นางเอกของเรื่อง ก็กลับไปยังโลกยุคปัจจุบันได้ในคืนพระจันทร์เต็มดวง
หยุนอู้ไม่คิดว่าสิ่งที่นางเอกทำเป็นเรื่องผิด นางเป็นปัจเจกบุคคลที่มีความคิดเป็นของตัวเอง
คนที่นางรักและคนที่รักนางต่างก็รอให้นางกลับบ้าน ดังนั้นการที่นางพยายามทุกวิถีทางเพื่อกลับไปยังโลกยุคปัจจุบันจึงไม่ใช่เรื่องผิด
“โฮสต์คนสวย อย่าร้องไห้เลย...”
เสี่ยวไป๋อยากปลอบหยุนอู้ แต่กินมากเกินไปจนบินไม่ขึ้น จึงได้แต่กระพือปีกแกว่งไปมาอยู่ข้างตัวนาง