*
ใคร ๆ ก็ว่าจากกันนานย่อมหวานชื่นยิ่งกว่าคู่แต่งงานใหม่ แต่หยุนอู้กับอานูสก็ดูจะไม่ได้จากกันนานขนาดนั้น ถึงอย่างนั้นความหวานชื่นยิ่งกว่าคู่แต่งงานใหม่ก็เป็นเรื่องจริงแน่นอน
อานูสคงยังรู้สึกไม่มั่นใจมากกว่า ไม่อย่างนั้นเหตุใดถึงเอาแต่กระซิบถามข้างหูนางทั้งคืนว่า นางชอบเขาหรือไม่
แม้จะได้ยินหยุนอู้สะอื้นบอกว่าชอบเขาแล้ว เขาก็ยังไม่วางใจ คอยถามย้ำเป็นระยะอีกหลายครั้ง อยากได้ยินหยุนอู้พูดว่าชอบเขาให้มากกว่านี้
เช้าวันถัดมา หยุนอู้ตื่นไม่ไหวจริง ๆ นางหลับอย่างสะลึมสะลือยาวไปจนฟ้ามืดลง จึงค่อย ๆ รู้สึกตัวขึ้นมา
แววตาของหยุนอู้ยังพร่ามัวอยู่เล็กน้อย พอลืมตาขึ้นช้า ๆ สิ่งแรกที่เห็นก็คือผิวสีทองแดงของอานูส
นางกำลังพิงไหล่กว้างของเขา มีผ้าห่มบางคลุมกายอยู่ ชุดกระโปรงที่สวมมาตอนเพิ่งมาถึงถูกเปลี่ยนเป็นชุดนอนลายทองที่มีเพียงราชันเท่านั้นจะสวมได้
“ตื่นแล้วหรือ?”
เสียงทุ้มต่ำของอานูสดังมาจากเหนือศีรษะ หยุนอู้กะพริบตาปรือ ๆ ก่อนเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย
“ข้าง่วงเหลือเกิน...”
นางเอ่ยเสียงอ่อน แล้วก็เห็นชายผู้เป็น “ตัวการ” ยิ้มออกมาคล้ายจะขบขัน
จากนั้นเขาก็ประคองแก้มนางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะโน้มริมฝีปากบางลงมาจุมพิตอีกครั้ง
วินาทีต่อมา เสียงท้องร้องโครกครากก็ดังขึ้น
ใบหน้าของหยุนอู้แดงก่ำ นางเบือนสายตาหนี ก่อนหันหลังให้เขาราวกับกำลังงอน