นางรีบกลับจวนแม่ทัพมาตลอดทาง กู้หวนจืออุ้มหยุนอู้เข้าไปยังห้องนอนของตน ก่อนจะวางหญิงสาวที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา
หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพราวขึ้นเต็มลำคอของกู้หวนจือแล้ว นั่นเป็นเพราะตลอดทางที่นั่งรถม้ากลับมา เขาต้องข่มกลั้นอย่างสุดกำลัง
“ร้อน...”
หยุนอู้ครางพึมพำอย่างทรมาน นางรู้สึกราวกับทั่วทั้งร่างถูกไฟแผดเผา แก้มขาวผ่องแดงระเรื่อจนร้อนผ่าว นางร้อนใจพลางพยายามหาทางบรรเทาอาการ
จนกระทั่งมือของกู้หวนจือที่อยู่ข้างเตียงสัมผัสเข้ากับปลายนิ้ว ราวกับนางได้พบแหล่งน้ำเข้าแล้ว
มือของเขาเย็นเฉียบ หยุนอู้ขยับเข้าไปใกล้เขา ความเย็นนั้นช่วยบรรเทาความร้อนผ่าวบนแก้มได้บ้าง สัมผัสเย็นเยียบทำให้ใบหน้าที่ร้อนรุ่มของนางรู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย
ดวงตาดำสนิทของกู้หวนจือลึกล้ำ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอยู่หลายครั้ง
วินาทีถัดมา เขาก็โน้มกายเข้าหา กดนางให้ล้มลงบนเตียง หยุนอู้ถูกทับจนแผ่นหลังตกกระแทกลงบนฟูกนุ่ม ผมดำขลับสยายลงมาแล้ว
เส้นผมดำสนิทกับผิวขาวดุจหิมะ ภาพตัดกันระหว่างสีดำและขาวทำให้กู้หวนจือรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ ความตื่นเต้นนั้นปะทุขึ้นมาจากส่วนลึกในใจ