*
กู้ซิงหรานถูกให้อยู่ในเรือนเล็กของหยุนอู้ แต่เพราะไม่มีใครสั่งให้เขาทำอะไร บ่าวไพร่ในเรือนจึงไม่รู้ว่าควรปฏิบัติต่อเขาอย่างไร
หากมองเขาเป็นบ่าวรับใช้ธรรมดา ก็กลัวว่าคุณหนูจะโปรดปรานเขาเป็นพิเศษ อย่างไรเสีย เขาก็เป็นคนที่คุณหนูเอ่ยปากว่าจะรับไว้เอง
แต่ถ้าจะปฏิบัติต่อเขาเยี่ยงนายท่านก็ดูจะไม่เหมาะ เพราะทั้งคุณหนูและนายท่านยังไม่ได้พูดอะไร อีกทั้งคุณหนูยังให้กู้ซิงหรานเรียกนางว่าพี่สาวอีกด้วย...
คืนนั้น กู้ซิงหรานจึงได้พักอยู่ในห้องรับรองแห่งหนึ่งในเรือน ด้วยสถานะอันน่าอึดอัดเช่นนี้
ภายในห้องนอนที่สว่างไสว หยุนอู้นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง พลางหาวอย่างเกียจคร้านจนเห็นฟันขาวเรียงสวย ไฉ่เวยกำลังหวีผมให้นาง
“คุณหนูจะรับเด็กขอทานคนนั้นไว้ในจวนจริง ๆ หรือเจ้าคะ? พรุ่งนี้นายท่านก็จะกลับมาแล้ว...”
ไฉ่เวยถามอย่างลังเล มือก็หวีผมยาวสลวยนุ่มลื่นของหยุนอู้อย่างชำนาญ
พอหยุนอู้ได้ยิน ความง่วงก็หายเป็นปลิดทิ้ง ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ยังไม่พ้นความไร้เดียงสาเผยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง
“แน่นอนสิ เขาเรียกข้าว่าพี่สาวแล้ว แถมยังน่าสงสารถึงเพียงนั้น แล้วยังเรียกข้าว่าพี่สาวอีก ทั้งยังน่าสงสาร...”
หยุนอู้พูดเสียงแห้ง ๆ วนไปวนมาก็มีอยู่แค่เหตุผลเหล่านี้ แต่ถึงอย่างนั้น นางก็อยากให้กู้ซิงหรานอยู่ต่อจากใจจริง
ตอนนั้นพอได้ยินเหลียงมามาบอกว่าเขาไม่มีแม้แต่ชื่อ นางก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เดิมทีหยุนอู้ตั้งใจจะทำความดีสักอย่าง คืนสัญญาขายตัวให้เขาไปเสีย เช่นนั้นเขาก็จะออกจากจวนหยุน อยากไปที่ใดก็ไปได้ตามใจ