*
ชายที่ยอมขายลูกแท้ ๆ ของตัวเองเพียงเพราะเงินสิบพวงจากไปจากจวนหยุนอย่างเบิกบานใจ
ส่วน “ขอทานน้อย” คนนั้นเป็นคนที่คุณหนูเอ่ยปากขอให้อยู่ต่อเอง ย่อมถูกพาไปยังที่พักของคุณหนูด้วย
เรือนเล็กที่คุณหนูอาศัยอยู่เป็นสถานที่ที่มีสภาพแวดล้อมดีที่สุดในจวน ภายในห้องข้างมีเตากำยานจุดอยู่ กลิ่นหอมเช่นนี้เป็นสิ่งที่ขอทานน้อยไม่เคยได้สูดดมมาก่อน
บนกายเขายังคงสวมเสื้อผ้าหยาบบาง ๆ ที่เปรอะเปื้อน เขาคุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
คราบสกปรกบนใบหน้าถูกเช็ดออกจนสะอาด เผยให้เห็นใบหน้าซูบผอมซีดเซียวจากการกินไม่อิ่มมานาน
แต่เครื่องหน้าของเขากลับงดงามโดดเด่นเกินคาด ร่างกายผ่ายผอมไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาและสง่างามของเด็กหนุ่มลดน้อยลงเลย
เวลานี้ดวงตาดำสนิทคู่นั้นกำลังจับจ้องคุณหนูแสนงามที่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเขาโดยไม่กะพริบ
“อืม…”
หยุนอู้ยื่นนิ้วแตะริมฝีปากสีชมพูระเรื่ออย่างลังเล ดูเหมือนนึกไม่ออกว่าควรจัดการกับขอทานน้อยตรงหน้าอย่างไรดี
นางก้มศีรษะเล็ก ๆ ลงอย่างกลัดกลุ้ม เสื้อกันหนาวสีอ่อนบนกายหนาหนักเป็นพิเศษ เมื่อนั่งยองอยู่บนพื้นจึงดูเหมือนก้อนกลมป้อมน่ารัก
ด้านหลังนางมีแม่เหลียงกับไฉ่เวยสาวใช้คนสนิท
“คุณหนู แล้วเรื่องนี้…จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ?”
ไฉ่เวยเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล หยุนอู้เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดตอนนั้นถึงได้ปล่อยให้แม่เหลียงรับเขาไว้ราวกับถูกผีสิง
ทั้งที่…ตอนแรกนางยังตกใจสายตาของเขาอยู่เลย