*
หยุนเยี่ยนอันพาหยุนอู้กลับมาที่ตระกูลหยุน แต่พอเดินเข้าห้องรับแขก ก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากด้านใน
“ไม่ได้กลับมาตั้งหลายปี คราวนี้กลับประเทศแล้ว ยังจะไปต่างประเทศอีกไหม?”
“ผมจะอยู่ทำงานเป็นหมอก่อนครับ ถึงตอนอยู่ต่างประเทศจะต้องจัดการเรื่องบริษัท แต่ก็เรียนแพทย์ไปด้วย ยังไงก็ต้องลองฝึกปฏิบัติจริงสักหน่อย อีกพักหนึ่งก็ต้องเข้าไปช่วยงานในเครือบริษัทแล้ว”
เสียงนี้คุ้นหูหยุนอู้มาก เธอยังไม่ทันได้ตั้งสติ หยุนเยี่ยนอันก็จูงมือพาเดินเข้าไปข้างในแล้ว
ในห้องรับแขกกว้างขวาง หยุนบิดากับหยุนมารดานั่งอยู่บนโซฟา ต่างมองชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม
เขานั่งหันหลังให้หยุนอู้ เธอจึงยังมองหน้าตาไม่ชัด หยุนมารดาเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นหยุนอู้กับหยุนเยี่ยนอันเดินเข้ามา ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยว่า
“เยี่ยนอัน เสี่ยวอู้ พอดีพวกเธอกลับมาแล้วเหมือนกัน มาทักทายอวี่ไป๋สิ ไม่ได้เจอกันสามสี่ปีแล้วใช่ไหม?”
สิ้นเสียงหยุนมารดา ชายที่นั่งหันหลังให้หยุนอู้ก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับมา
เขาสวมเสื้อสูทสีขาวตัดเย็บพิเศษ ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน ยิ่งขับให้บุคลิกดูโดดเด่นเหนือใคร
ใบหน้าเกลี้ยงเกลาได้รูป คิ้วคม จมูกโด่งและริมฝีปากบางเผยความสุขุม
แว่นกรอบทองบนใบหน้าทำให้เขาดูทั้งสำรวมและสุภาพ เพราะเป็นลูกครึ่ง เครื่องหน้าจึงมีมิติอย่างพอเหมาะ
“เพิ่งโทรมาบอกว่ากลับประเทศแล้วเองนะ พอกลับบ้านปุ๊บก็เจอนายเลย!”
ใบหน้าหยุนเยี่ยนอันเต็มไปด้วยความยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง เขาก้าวเข้าไปข้างหน้า ยกมือขึ้นตบแขนอีกฝ่ายเบา ๆ สองสามที