*
ภายในห้องมืดสลัว ไม่มีการเปิดไฟ อีกทั้งม่านหน้าต่างยังแง้มไว้เพียงช่องเล็ก ๆ คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามจึงไม่ทันสังเกตเห็นอะไรเลย
“เสี่ยวอู้...”
ซ่งอวี่ไป๋นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยว กระดุมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินบนตัวถูกปลดออกหนึ่งเม็ด เขายกมือดันแว่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาพร่าเลือนยากหยั่งถึง
เมื่อครู่เขาเห็นหยุนอู้สวมชุดคลุมอาบน้ำแขนยาวอย่างชัดเจน คอเสื้อที่ไขว้ทับกันหลวมโพรก...
เสี่ยวอู้ของเขาโตเป็นสาวแล้ว...
ในห้องสลัวมีข้าวของหลายอย่างติดอยู่และวางอยู่ทั่วห้อง แต่แม้จะไม่ได้เปิดไฟก็ยังมองไม่ชัดนัก
ซ่งอวี่ไป๋ค่อย ๆ ลุกขึ้น ก่อนเดินออกทางประตูที่ผนังอีกด้านของห้อง ซึ่งเชื่อมไปยังห้องนอนของเขาเอง
ห้องนั้นเดิมทีเป็นห้องพักแขก อยู่ติดกับห้องนอนของซ่งอวี่ไป๋
แต่ซ่งอวี่ไป๋สั่งให้คนเปลี่ยนมันเป็นห้องเก็บของ ประตูด้านนอกลงกลอนล็อกไว้ ไม่มีใครเข้าไปได้ ส่วนผนังระหว่างห้องทั้งสองถูกเจาะเชื่อมถึงกันและทำประตูแยกไว้บานหนึ่ง
แต่ก่อนเขาไม่เคยอนุญาตให้คนรับใช้คนอื่นเข้าห้อง พอไปเรียนต่อต่างประเทศก็ขนข้าวของไปหมด เหล่าคนรับใช้จึงเข้าไปทำความสะอาดได้
ตอนนี้เขากลับมาแล้ว ห้องนอนของเขาก็กลายเป็นเขตหวงห้ามของทุกคนในตระกูลซ่ง เพราะพ่อบ้านกับคนอื่น ๆ ต่างรู้ดีว่าคุณชายของบ้านไม่ชอบให้ใครมารบกวนที่สุด
หลังอาบน้ำเสร็จ ซ่งอวี่ไป๋ก็ต้องเปลี่ยนเป็นชุดนอนอยู่บ้าน แต่ตอนหยิบชุดนอนสีขาวแบบเดิมที่ใส่มาหลายปีออกมา เขากลับชะงักไปทันที
เขานึกถึงชุดนอนกระโปรงที่เห็นหยุนอู้หยิบออกมาเตรียมเปลี่ยนเมื่อครู่
“เปลี่ยนแล้ว เธอเปลี่ยนแล้ว...”
ซ่งอวี่ไป๋พึมพำเสียงทุ้มต่ำ เขามองเห็นชัดเจนว่าชุดนอนกระโปรงซึ่งเดิมเป็นสีขาว ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีชมพูแล้ว เป็นแบบสั่งตัดพิเศษของแบรนด์ดีโอ